้นมาอีกครั้ง หลินชิงเวยจึงรีบลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าอาภรณ์เดินเท้าเปล่าออกมาจากห้องอาบน้ำ
ภายในห้องมีเพียงความว่างเปล่า ไม่เห็นเงาร่างของเซียวเยี่ยนเนิ่นนานแล้ว มีเพียงซินหรูที่นอนไม่หลับด้วยความเป็นห่วงนั่งอยู่ที่นั่นคนเดียว
เห็นหลินชิงเวยออกมาซินหรูกระโดดลงมาทันที นางวิ่งเข้ามาถามอย่างร้อนใจ “พี่สาว ท่านเป็นอะไรหรือไม่ เหตุใดจึงกลับมาทั้งเปียกปอนพร้อมกับเซ่อเจิ้งอ๋องได้เจ้าคะ?”
หลินชิงเวยลูบศีรษะของซินหรู พยายามเรียบเรียงเรื่องราว “ไม่มีอะไร เพียงแต่กลางคืนเดินไม่ระวังจึงตกลงไปในน้ำ เซ่อเจิ้งอ๋องมาพบเข้าพอดีจึงช่วยข้าเอาไว้ เขาไปไหนแล้วเล่า?”
ซินหรู “เขากลับไปแล้วเจ้าค่ะ เขาทิ้งชิงหลันเอาไว้” พูดแล้วก็ชี้ไปบนโต๊ะ พบชิงหลันนอนสงบนิ่งอยู่บนนั้น “พี่สาว ไฉนชิงหลันจึงได้รับบาดเจ็บเจ้าคะ?”
ยามนี้บนร่างของชิงหลันยังมีรอยดาบที่ถูกทำร้ายจากมีดสั้นเล่มนั้นแผลหนึ่งกำลังมีหยดเลือดซึมออกมา
“ไปหยิบล่วมยาของข้ามา”
ไม่รู้ว่าชิงหลันเจ็บปวดจนกลัวหรือตกใจกลัว มันขดกายอยู่เช่นนั้นไม่ยอมคลายตัว หลินชิงเวยใส่ยาให้มัน มันยังบิดไปบิดมา หลังจากหลินชิงเวยทายาให้มันแล้วจึงโยนมันออกไปทางหน้าต่างให้มันไปหามุมสงบรักษาบาดแผลของตนเอง
ทางด้านนี้ซิหนรูเริ่มใส่ยาใหม่ให้แขนของหลินชิงเวย บาดแผลล้วนถูกน้ำจนกลายเป็นสีขาว หลินชิงเวยไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว
นางอดคิดถึงเซียวเยี่ยนขึ้นมาไม่ได้ ไม่รู้ว่าบาดแผลของเซียวเยี่ย
