ภายใต้แสงเทียนเซียวเยี่ยนเห็นกระโปรงของหลินชิงเวยถูกตัดแขนเสื้อไปข้างหนึ่ง ตั้งแต่หัวไหล่ลงมาปรากฏให้เห็นแขนขาวสลักเสลาข้างหนึ่ง ผิวนั้นเรียบลื่นขาวผ่องประหนึ่งถูกคลุมด้วยแสงจันทร์สีเงินชั้นหนึ่ง ซ้ำยังขาวเหมือนแช่ในน้ำนมบริสุทธิ์ หากมิใช่ที่นั่นมีบาดแผลทิ่มแทงนัยน์ตาถึงสองแผล และมีโลหิตสดๆ กำลังไหลออกมาราวกับน้ำ ทั้งหมดนี้ล้วนงดงามสมบูรณ์แบบ
เซียวจิ่นสั่งหมอหลวง “ไปหยิบยาจินชวงมา”
หมอหลวงเกรงกลัวเซ่อเจิ้งอ๋องลงทัณฑ์ เมื่อได้ยินเขากล่าวเช่นนี้ราวกับได้รับการปลดปล่อยจึงรีบไปหยิบยาสมานแผลชั้นดีที่สุดของสำนักหมอหลวงและผ้าคล้องแขนสีขาวราวกับหิมะมา เขาก้าวเข้ามาเตรียมจะพันแผลให้หลินชิงเวยกลับได้ยินเซียวเยี่ยนกล่าวว่า “เจ้าออกไปเถิด”
หมอหลวงได้ยินเช่นนั้นก็มิกล้าอิดออด ตอบรับคำหนึ่งแล้ววางสิ่งของรีบถอยออกไป
เซียวเยี่ยนจึงยกเท้าก้าวเข้ามา
หลินชิงเวยนั่งอยู่บนเก้าอี้ขาสูงตัวหนึ่ง แขนวางราบไปกับโต๊ะที่วางอยู่ด้านข้าง กระโปรงของนางที่คลุมลงบนเก้าอี้ถูกลมที่พัดโชยเข้ามาจากภายนอกทำให้สะบัดพลิ้วเบาๆ กลายเป็นวงกลม
เซียวเยี่ยนยืนอยู่เบื้องหน้านาง เงาร่างสูงใหญ่ของเขาทาบทาบนร่างของนาง แผ่กลิ่นอายซึ่งเป็นกลิ่นกายประจำตัวของบุรุษอันเข้มข้นออกมา
เซียวเยี่ยนยกมือขึ้นยกแขนของหลินชิงเวย หลินชิงเวยขมวดคิ้วแล้วเอ่ยวาจาร้ายกาจว่า “ท่านจะแตะต้องข้า ท่านล้างมือแล้วหรือไม่?”
นิ้วมือของเซียวหยุดชะงัก ปลายนิ้วท
