ี่อยู่เบื้องหน้านางงอโค้งและเรียวยาวชวนมอง
เซียวเยี่ยนไม่ขุ่นเคือง หันกลับไปล้างมือแต่กลับกล่าวขึ้นว่า “มิน่าเล่าหมอหลวงจึงมีน้ำโห”
“รังเกียจว่าข้ามีข้อเรียกร้องมากเกินไป?” หลินชิงเวยกล่าว “นี่เป็นความรู้พื้นฐานของอาชีพกระจ่างแจ้งหรือไม่ การเป็นหมอโดยเฉพาะหมอผ่าตัด มือไม่สะอาดได้อย่างไรกัน ซ้ำที่นี่ไม่มีถุงมือปลอดเชื้อ หากมีอะไรไม่สะอาดจะเกิดการอักเสบหรือติดเชื้อโดยง่าย แข็งแรงเช่นเซ่อเจิ้งอ๋องมิใช่ตัวร้อนตลอดทั้งเช้าหรือไร”
เซียวเยี่ยนคร้านจะทุ่มเถียงกับนาง เขาล้างมือสะอาดแล้วจึงกลับมาเบื้องหน้าหลินชิงเวยหยิบยาจินชวงและเปิดจุกขวดยาออก ทางหนึ่งใช้ผ้าขนหนูซับรอยเลือด ทางหนึ่งทายาลงบนบาดแผลของนาง
เมื่อยาจินชวงสัมผัสกับผิวเนื้อจะเกิดอาการเจ็บแสบระยะสั้นๆ หลินชิงเวยขมวดคิ้วและกัดฟันแน่น ทางหนึ่งไม่ลืมที่จะประชดประชันเซียวเยี่ยน “ให้เซ่อเจิ้งอ๋องมาทาแผลพันแผลให้ข้า ข้าได้รับความโปรดปรานเสียจนเสียขวัญแล้วจริงๆ”
ใช่ว่าเขาไม่เคยทำมาก่อน
ดังนั้นเซียวเยี่ยนจึงเลือกที่จะเงียบ และทายาจนเสมอกัน
หลินชิงเวย “เซ่อเจิ้งอ๋องไม่เกรงกลัวว่าหมอหลวงจะเข้าใจผิดหรือ ดูเหมือนความสัมพันธ์ของพวกเราทั้งสองคนยังไม่ดีถึงขั้นท่านต้องมาพันแผลให้ข้าด้วยตนเองกระมัง”
“ประเดี๋ยวไทเฮาย่อมต้องเห็นข้าเป็นสิ่งของทิ่มแทงนัยน์ตา คงเคียดแค้นที่ไม่อาจถอดรากถอนโคนข้าอย่างที่ต้องการได้”
“เซ่อเจิ้งอ๋องได้รับบาดเจ็บก็ยังต้องไปตร
