วจตราความปลอดภัยด้วยตนเอง ตรวจตราดูแล้วกลับหาเงาร่างไม่พบ ข้ายังคิดว่าเซ่อเจิ้งทำได้ดีกระทั่งน้ำก็ยังผ่านไม่ได้ ไร้ที่ติ แม้กระทั่งแมลงวันตัวหนึ่งก็ยังบินเข้ามาไม่ได้ แต่ความจริงได้พิสูจน์แล้วว่าคนเป็นๆ คนหนึ่งก็ยังลอบเข้ามาได้ ที่จริงก็ไม่เท่าไหร่”
หลินชิงเวยนั่งอยู่บนเก้าอี้ขาสูง เซียวเยี่ยนนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเตี้ยลงมาหน่อย เช่นนี้แล้วระดับความสูงของคนทั้งสองจึงเสมอกัน ไหล่ของเซียวเยี่ยนเสมอกับไหล่ของหลินชิงเวย เช่นนี้แล้วเป็นการสะดวกเมื่อทำความสะอาดแผล เขาทายาให้เสร็จสิ้นจึงหยิบผ้าคล้องแขนสอดลอดแขนของหลินชิงเวย หลินชิงเวยพูดจาไม่หยุดตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นคำพูดเสียดสีเหน็บแนมอย่างไร เซียวเยี่ยนล้วนรับฟังอย่างมีน้ำอดน้ำทน แม้กระทั่งคำพูดโต้ตอบสักประโยคก็ไม่มี
ฝ่ามือของเขาทั้งใหญ่และหนา เมื่อคล้องผ้าคล้องแขนให้หลินชิงเวยแล้วจึงละปลายนิ้วทั้งห้ากลับมา จึงจับแขนสลักเสลาของนางไว้ในกลางอุ้งมือ เหมือนได้สัมผัสแตะต้องสัมผัสซานเย่า[1]ขาวๆ และกรุบกรอบที่ปอกเปลือกออกแล้ว ทั้งยังให้ความรู้สึกเรียบลื่นกว่าซานเย่า
เพียงแต่การกระทำนี้ของเขามิอาจหลีกเลี่ยงการสัมผัสถูกบริเวณบาดแผลของหลินชิงเวย นางร้องซี๊ดด้วยความเจ็บปวดครั้งหนึ่ง จากนั้นคือความโมโหที่แล่นขึ้นมาเป็นริ้วมือเล็กๆ นั้นผลักหัวไหล่ของเซียวเยี่ยนออกห่างและพูดขึ้นอย่างฉุนเฉียวว่า “ท่านไม่รู้จักเบามือหน่อยหรือ ข้าดูท่านเจตนามากกว่ากระมัง?
