ในเมื่อมิใช่มารดาผู้ให้กำเนิด ภายใต้อำนาจของราชวงศ์ ความสัมพันธ์ในครอบครัวล้วนจืดจางห่างเหิน ความสัมพันธ์ระหว่างอาหลานที่แนบแน่นเฉกเช่นเซียวเยี่ยนและเซียวจิ่นถือได้ว่าหาได้ยากยิ่งนัก
เซียวจิ่นไม่ได้แสดงออกทางสีหน้ามากมายนัก หลังจากนั้นชั่วอึดใจหว่างคิ้วของเขามีความวิตกกังวลอยู่บ้าง “เสด็จอาไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ยามปกติเขาดีต่อเจิ้นไม่น้อย เวลานี้สุขภาพย่ำแย่ เจิ้นเดินเหินไม่สะดวก เสด็จแม่ไปเยี่ยมแทนเจิ้นย่อมเป็นเรื่องสมควร”
ยามบ่ายหลินชิงเวยช่วยฝังเข็มให้เซียวจิ่นเพื่อกระตุ้นเส้นประสาทและกล้ามเนื้อขาทั้งสองข้างของเขา ดูท่าแล้วเซียวจิ่นได้เตรียมตัวเตรียมใจเป็นอย่างดีแล้ว ไม่ว่าขั้นตอนจะลำบากทุกข์ทนเพียงใดเขาล้วนกัดฟันอดทนอดกลั้นขอเพียงเขายืนขึ้นมาได้
คิดไม่ถึงว่าเมื่อถึงยามบ่ายภายในวังจะครึกครื้นขึ้นเล็กน้อย
เซียวจิ่นไม่รู้เลยว่าเมื่อคืนนี้ถนนสายยาวนอกวังงดงามและน่าชมเพียงใด เขาพูดกับหลินชิงเวยราวกับนำสิ่งของล้ำค่าออกมา “วันนี้เป็นวันเทศกาลเด็กผู้หญิง[1] ในวังจะจัดงานเลี้ยงขึ้น กลางคืนมีการจุดดอกไม้ไฟเพื่อเฉลิมฉลองร่วมกับไพร่ฟ้าประชาชน น่าจะงดงามยิ่งนัก ถึงเวลานั้นเจิ้นพาเจ้าไปชมด้วยกัน”
หากเซียวจิ่นรู้ว่าเมื่อคืนเซียวเยี่ยนและหลินชิงเวยได้ชื่นชมและเล่นสิ่งของแปลกใหม่ตลอดถนนสายยาวนั้นแล้ว เวลานี้มาพูดเช่นนี้ย่อมรู้สึกว่าไม่น่าสนใจ
ที่จริงหลินชิงเวยซื้อของขวัญให้เขาและซินหรูแต่ไม่ได้นำกล
