มของท่านมีอยู่ตัวหนึ่ง” ฉากกันลมในห้องอาบน้ำล้วนนำมาใช้ในการแขวนเสื้อผ้าอาภรณ์ บนนั้นมีเสื้อของเซียวเยี่ยนตัวหนึ่งพอดี เป็นอาภรณ์สะอาดสะอ้านที่ยังไม่สวมมาก่อน
เซียวเยี่ยนโมโหจนแทบจะกระอักเลือด “เจ้าอย่าได้แตะต้องจะดีที่สุด”
“อ้อ” เพียงครู่เดียวหลินชิงเวยก็ก้าวออกมา นางเดินออกมาด้วยเท้าขาวราวกับหิมะ บนร่างของนางถูกเสื้อตัวหนึ่งคลุมเอาไว้ ดูไปแล้วขนาดใหญ่กว่าตัวของนางมาก
เส้นผมเปียกชื้นของนางแผ่สยายลงมาคลุมหัวไหล่ ชายอาภรณ์คลุมเท้าทั้งคู่ของนางปรากฏให้เห็นเพียงนิ้วเท้ากลมๆ เล็กๆ สีชมพูหลายนิ้ว
“เปิ่นหวางมิใช่บอกเจ้าว่าห้ามแตะต้องหรือไร?” ดูออกว่าเซียวเยี่ยนโมโห แต่โมโหส่วนโมโห เขากลับทำอะไรหลินชิงเวยไม่ได้
หลินชิงเวย “ถูกต้อง ห้ามแตะต้อง แต่เสด็จอาไม่ได้บอกหม่อมฉันว่าห้ามสวมใส่นี่เพคะ”
