หัวใจของหลินชิงเวยราวกับถูกโลหิตร้อนระอุของเขาราดรดผ่านไปหนหนึ่ง เต้นตึกตักๆ ด้วยความรู้สึกเจ็บปวดลึกๆ แม้กระทั่งการหายใจก็ยังลำบากส่งผลให้ต้องอ้าปากกว้างเพื่อสูดลมหายใจเข้าปอด
มืออีกข้างหนึ่งของเซียวเยี่ยนมิได้อยู่ว่างเช่นกัน กระบี่ในมือของเขาแทงทะลุท้องของมือสังหารอีกคนหนึ่ง
ศพที่นอนระเนระนาดอยู่บนพื้นมีราวๆ เจ็ดถึงแปดศพ
หลินชิงเวยเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างของมือสังหารคนหนึ่งที่นอนอยู่บนพื้นคลานขึ้นมาอย่างยากลำบาก ฉวยโอกาสที่มือทั้งคู่ของเซียวเยี่ยนกำลังติดพัน เขารวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้ายตรงเข้ามาฟาดฟันลงบนร่างของเซียวเยี่ยน
หลินชิงเวยร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก “ชิงหลัน!” โทษนางไม่ได้จริงๆ ที่อดกลั้นไม่เรียกชิงหลันออกมาโดยตลอด คนมากดาบฟาดฟัน ร่างของชิงหลันไม่อาจต้านรับคมดาบคมกระบี่เหล่านี้หากเรียกมันออกมาแต่แรกย่อมต้องถูกมือสังหารตัดร่างของมันเป็นท่อนๆ แน่แท้
นางกระโจนเข้าใส่คนชุดดำที่มุ่งหน้ามาข้างหน้านาง ใช้เข็มเงินในมือปักลงบนร่างของเขาอย่างรวดเร็ว ชิงชังตนเองเหลือเกินที่ไม่อาจทำให้เขากลายเป็นรังผึ้งได้ในเข็มเดียว ขณะเดียวกันเซียวเยี่ยนผ่อนดาบที่อยู่ในมือของเขา ไม่รู้ว่าเวลานี้เขาจะยังมีเรี่ยวแรงรับมือกับมือสังหารที่ยืนขึ้นมาเพื่อโจมตีเขาเฮือกสุดท้าย
เพียงแต่ยังไม่ทันรอให้เขากระทำการตอบโต้ งูตัวน้อยที่พุ่งออกมาจากแขนเสื้อของหลินชิงเวยกลับเลื้อยอยู่บนร่างของคนชุดดำอย่างรวดเร็ว ม
