ันใช้ร่างกายของตนพันรัดรอบลำคอของคนชุดดำแล้วอ้าปากฝังเขี้ยวของมันลงบนเส้นเลือดใหญ่ที่เต้นตุบบริเวณลำคอเต็มๆ
มือสังหารถูกพิษงูเล่นงานจึงไม่ได้ฟาดฟันดาบสุดท้ายลงมาในที่สุด ดาบร่วงหล่นจากมือของเขาเสียง เคร้ง ดังก้อง ต่อมาร่างของเขาล้มลงบนพื้น
ถนนสายนี้เงียบสงัดจนน่าพรั่นพรึง
เซียวเยี่ยนเลื่อนสายตาไปมาเห็นหลินชิงเวยคร่อมอยู่บนร่างคนชุดดำคนหนึ่ง คนชุดดำนั้นถูกนางใช้เข็มเงินปักจนตายไปนานแล้ว แต่นางดูเหมือนจะหยุดตัวเองไม่ได้ปักเข็มในมือลงบนร่างของคนชุดดำจนกลายเป็นรังผึ้งจริงๆ
เซียวเยี่ยนมองร่างแบบบางด้านหลังของนาง เขาเอนร่างไร้เรี่ยวแรงพิงไปกับกำแพงและส่งเสียงเสียงเรียกนางด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สิ้นแรงทว่ากลับฟังดูแล้วอ่อนโยนอย่างเหลือแสน “หลินชิงเวย”
หลินชิงเวยไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง
เขาไถลตามแนวกำแพงแล้วนั่งลงบนพื้น บนมือและไหล่ของเขายังคงมีโลหิตไหลไม่ขาดสาย อาภรณ์สีม่วงของเขาเปียกชุ่มกลายเป็นสีดำท่ามกลางราตรีรัตติกาล สีหน้าของเขาขาวซีดประดุจแสงจันทร์สีเงิน ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเห็นข้อกระดูกชัดเจนท่ามกลางแสงจันทร์ยิ่งขับให้ดูเรียวกว่ายามปกติ โลหิตสีแดงสดทิ่มแทงสายตานั้นไหลลงมาตามปลายนิ้วของเขาแล้วหยดลงพื้น
เซียวเยี่ยนเรียกชื่อของหลินชิงเวยอีกครั้ง หลินชิงเวยยังคงไม่มีได้สติเช่นเดิม เขาจึงยื้อยุดมือของหลินชิงเวย จากนั้นออกแรงกระชากนางให้ยืนขึ้นมาโดยไม่คำนึงถึงความเจ็บปวดจากบาดแผลบริเวณหัวไหล
