่ ส่งผลให้นางล้มลงมาในอ้อมกอดของตน
เขากอดนางเอาไว้ คางที่เริ่มมีตอเคราผุดขึ้นแนบลงไปกับผมหน้าม้าบริเวณหน้าผากของนาง
ชั่ววินาทีนั้นจิตใจของเขาสงบสุขยิ่งยวด เขาไม่ได้ควบคุมตนเองเช่นยามปกติแต่กอดนางและปลุกปลอบนางด้วยตนเอง
“ล้วนตายหมดแล้ว ไม่มีเรื่องอันใดแล้ว”
หลินชิงเวยเก็บเข็มเงินของตนขึ้นมาเงียบๆ เก็บชิงหลัน แขนเสื้อกว้างนั้นเลื่อนลงจากแขนปรากฏให้เห็นแขนขาวนวลประหนึ่งหิมะ นางโอบรอบลำคอของเซียวเยี่ยนประคองศีรษะของเขาเอาไว้และซุกหน้าลงในอ้อมกอดของเขา
นางไม่กระจ่างแจ้งเช่นกันว่าการกระทำเยี่ยงนี้ของนางหมายความอย่างไร
ความอาลัยอาวรณ์อย่างห้ามไม่อยู่ที่ปรากฏออกมานั้นสับสนยุ่งเหยิง ทว่าในขณะเดียวกันกลับสะอาดบริสุทธิ์และเปราะบาง
ในยามปกติถูกนางเก็บซ่อนเอาไว้อย่างมิดชิด
มาบัดนี้นับได้ว่าแสดงออกให้เห็นถึงพิรุธ
หลินชิงเวยหายใจเข้าปอดลึกๆ หลายครั้ง หน้าผากของนางแนบติดกับคางของเซียวเยี่ยน นางเอ่ยขึ้นเสียงเบาว่า “เกือบจะได้ไปพบกับยมทูตเสียแล้ว ทำให้พี่สาวตกใจแทบตาย”
บรรยากาศพิพักพิพ่วน ดูเหมือนกำลังครอบคลุมลงมาอีกครา
หลินชิงเวยจับแขนเสื้อของเซียวเยี่ยนจึงพบว่ามันเปียกชุ่มไปทั้งแขน นางมองฝ่ามือที่เต็มไปด้วยโลหิตของเซียวเยี่ยนจึงฉีกกระโปรงของตนมามัดแขนของเซียวเยี่ยนไว้อย่างแน่นหนาเพื่อเป็นการห้ามเลือดให้หยุดไหล
เซียวเยี่ยนไม่ขยับเคลื่อนไหว หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง “ท่านได้รับบาดเจ็บและเส
