กี่ยวข้องก็ไม่ปล่อย
หลินชิงเวยถาม “ท่านรู้หรือไม่ว่าผู้ใดต้องการสังหารท่าน?”
เซียวเยี่ยน “ไม่รู้ มีศัตรูมากเกินไป”
“…” หลินชิงเวยถาม “เวลานี้ข้าชี้แจงความสัมพันธ์ให้ชัดเจนเวลานี้ได้หรือไม่? ข้าไม่รู้จักท่าน”
เซียวเยี่ยน “ดูท่าแล้วน่าจะไม่ได้ เปิ่นหวางตายแล้วเจ้าย่อมมิอาจชีวิตเพียงลำพังได้ ดังนั้นจะเป็นการดีที่สุดหากเจ้าหวังว่า…”
คำพูดยังกล่าวไม่จบ คนในชุดดำจากสองทิศทางก็พุ่งเข้ามาหาเซียวเยี่ยนพร้อมๆ กัน หวังว่า แน่นอนว่าหวังว่า! แต่ไรมาหลินชิงเวยไม่เคยหวังว่าจะให้เซียวเยี่ยนมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างปลอดภัยมากไปกว่ายามนี้อีกแล้ว!
ชีวิตน้อยๆ ของนางตกอยู่ในมือของเขาแล้ว
เซียวเยี่ยนถอยออกไปด้านข้างหลายก้าวพร้อมกับดึงหลินชิงเวยมาด้วย คนทั้งสองถอยร่นกระทั่งชิดติดขอบกำแพง ด้วยไม่อาจหันหลังให้กับศัตรูเซียวเยี่ยนก้าวออกมายืนข้างหน้าหลินชิงเวย เขาต้านรับการโจมตีของมือสังหารทั้งสิบสองคนเพียงลำพัง
เขาประมือกับมือสังหารคนแรกและหักแขนของศัตรู เซี่ยวเยี่ยนตอบโต้และช่วงชิงดาบในมือของศัตรูมาฟาดฟันกับมือสังหารคนอื่นๆ เสียงอาวุธที่ทำมาจากโลหะปะทะกันดังเคร้งๆ คมดาบบางเฉียบนั้นเสียดสีกันก่อให้เกิดประกายไฟขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้คนรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งใจ
ต่อให้หลินชิงเวยกล้าหาญเพียงใดก็ไม่เคยได้พบกับสถานการณ์เยี่ยงนี้มาก่อน ขาทั้งสองข้างของนางอ่อนยวบลงอย่างห้ามไม่ได้ ร่างของนางแนบติดไปกับกำแพงพร้อมตลอดเวลาที่จ
