ชีวิตเอาไว้ก่อน หากนางยังฝืนปรากฏตัวมีแต่จะกลายเป็นภาระของเซียวเยี่ยน
หลินชิงเวยเอ่ยขึ้นเสียงเบา “เวลานี้ข้าหนีไปได้หรือไม่?”
น้ำเสียงของเซียวเยี่ยนที่กล่าวออกมาแต่ละคำนั้นเปี่ยมไปด้วยรังสีสังหาร “เจ้าลองดู”
ลอง ย่อมต้องลองดูแน่นอน! นางไม่หนีก็โง่แล้ว!
ดังนั้นหลินชิงเวยจึงยกชายกระโปรงขึ้นหันหลังแล้วออกแรงวิ่ง หวังว่ามือสังหารเหล่านั้นจะเห็นนางเป็นเพียงสตรีบอบบางคนหนึ่งและปล่อยนางไป
ทว่านางวิ่งออกไปยังไม่ถึงสามจั้ง พลันมีเงาร่างดำมืดสายหนึ่งเหินกายลงมาจากอากาศ ขวางทางหนีรอดของนาง คนสวมชุดดำปิดหน้ามีทั้งหมดหกคน ในมือของคนชุดดำทุกคนล้วนมีดาบยาวสีเงินวับวาว
หลินชิงเวยหันกลับไปมองอีกครั้ง เห็นทางด้านเซียวเยี่ยนถูกคนชุดดำสกัดปิดล้อมเอาไว้เช่นกัน จำนวนหกคนเท่ากัน ในมือล้วนถือดาบส่องประกายวิบวับ
นี่ นี่จะต้องมีคนตาย
นางไม่เหมาะกับสถานการณ์ตีรันฟันแทงกันบนถนนเช่นนี้เด็ดขาด
หลินชิงเวยกล่าวเสียงอ่อนว่า “พี่ชายทุกท่าน ข้าเป็นเพียงคนที่สัญจรไปมา…คิดจะไปเดินเล่นทางนั้น”
อีกฝ่ายไม่ส่งเสียง และไม่เอ่ยวาจาว่าเห็นด้วยหรือไม่ที่จะปล่อยนางไป
หลินชิงเวยจึงลองเดินไปข้างหน้าก้าวเล็กๆ ก้าวหนึ่ง ปรากฏว่าคนชุดทั้งแถวก้าวขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าวใหญ่ๆ หลินชิงเวยรู้สึกเย็นเยียบบริเวณต้นคอของตนจึงหันแล้ววิ่งเข้าไปหาเซียวเยี่ยน แผ่นหลังของทั้งคู่แนบชิดกันอย่างนี้จึงจะรู้สึกปลอดภัยขึ้นบ้าง
ให้ตายสิ แม้กระทั่งคนที่ไม่เ
