ียงแต่ข้าไม่สนใจเรื่องนี้แม้แต่น้อย ข้ารู้แต่ว่าผลลัพธ์นั้นประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง” นางมองจ้าวซื่อสองแม่ลูกยิ้มๆ “นั่นก็คือจ้าวฮูหยินไม่อาจก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งภรรยาเอกของสกุลหลินตลอดกาล ส่วนน้องเสวี่ยหรงจะเป็นน้องสาวลูกผู้น้องของสกุลหลินตลอดไป ไม่อาจกลายเป็นบุตรสาวสายตรงได้ น้องเสวี่ยหรงเจ้ามิใช่ชอบโอ้อวดกับข้าหรอกหรือ เจ้าเรียกตาเฒ่าว่า “ท่านพ่อ” เรียกโดยเปล่าประโยชน์แล้ว”
“เจ้า!” หลินเสวี่ยหรงไม่คำนึงถึงหน้าตาของตนแล้วนางโผเข้าไปทันที
หลินชิงเวยกล่าวขึ้นว่า “น้องเสวี่ยหรง ทำเรื่องอันใดต้องใช้สมองพิจารณาไตร่ตรองให้รอบคอบเสียก่อน หากเจ้าลงมือกับข้า ดีชั่วอย่างไรข้าก็เป็นบุตรสาวสายตรง ด้วยการกระทำไม่รู้จักผ่อนหนักเบา ข้ามหน้าข้ามตาของเจ้ามีความเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าจะขับไล่บุตรสาวกำพร้าและหญิงม่ายออกไปจากสกุลหลิน หากไม่เชื่อเจ้าก็ลองดูว่าข้ามีวิธีหรือไม่” สายตาของนางที่จับจ้องหลินเสวี่ยหรงเยียบเย็นเสียจนทำให้หลินเสวี่ยหรงก้าวขาไม่ออก
หลังจากเหตุการณ์วันนี้แล้วจ้าวซื่อสองแม่ลูกกลายเป็นเรื่องตลกขบขันในแวดวงสตรีชั้นสูงทั้งหลาย หากยังต้องถูกขับไล่ออกจากจวนสกุลหลิน ต่อไปจะมีที่ยืนได้อย่างไร
