มด แขกที่มาเยือนต่างลุกขึ้นกล่าวคำอวยพรล้วนด้วยถ้อยคำไพเราะและเป็นสิริมงคล มหาเสนาบดีฟังแล้วยินดียิ่งยวด
ทุกคนดื่มสุรา หลินชิงเวยหยิบตะเกียบกินอาหารบนโต๊ะ เซียวเยี่ยนดื่มสุราลงไปหลายจอก เขาไม่ถนัดเรื่องการพูดจา ไม่รู้ว่าเป็นการกระทำโดยเจตนาหรือไม่ เพราะเขาเห็นหลินชิงเวยกินอาหารจานใดก็จะใช้ตะเกียบของตนคีบอาหารรสชาติโอชาที่นางเพิ่งกินไปมาลองกินเช่นกัน
ทว่าสีหน้าของเซียวเยี่ยนผิดปกติ ตั้งแต่บริเวณลำคอของเขาค่อยๆ แดงก่ำด้วยฤทธิ์ของสุรา ค่อยๆ ลามขึ้นไปบนใบหน้าหล่อเหลา เขาคีบปลิงทะเลที่หลินชิงเวยเพิ่งกินไป ปลิงทะเลสดใหม่กรุบกรอบ รสชาติดียิ่ง
จากนั้นขณะที่ทุกคนกำลังดื่มกินอย่างมีความสุข เซียวเยี่ยนพลันส่งเสียงพรึ่บ ศีรษะของเขาฟุบลงบนโต๊ะไม่ได้สติ
มหาเสนาบดีหลินตกตะลึง “เซ่อเจิ้งอ๋อง!”
แขกเหรื่อที่มาร่วมงานทั้งหมดต่างตื่นตระหนกตกใจและหวาดกลัว มีคนถามขึ้นว่า “เซ่อเจิ้งอ๋องเป็นอันใดเล่า?”
จ้าวซื่อหน้าซีดแล้วซีดอีก มหาเสนาบดีหลินถลึงตากล่าวกับนาง “ยังไม่รีบไปเชิญท่านหมอ!”
ไม่มีเวลาให้สอบถามอะไร จ้าวซื่อด้านหนึ่งให้คนไปเชิญท่านหมอ อีกด้านหนึ่งให้คนในจวนประคองร่างของเซียวเยี่ยนไปพักผ่อนในเรือนด้านในของจวนมหาเสนาบดี อย่างไรยังมีแขกเหรื่อมากมายต้องรับรองดูแล มหาเสนาบดีหลินกล่าวกับแขกเหรื่อทุกคนให้กินดื่มต่อไป คนทั้งครอบครัวรีบตามเข้าไปดูเหตุการณ์ในเรือนด้านหลัง
หากเซ่อเจิ้งอ๋องเกิดเรื่องอันใดขึ้น
