องยังไม่มีความละอายแก่ใจ แล้วยังมีหน้าไปว่ากล่าวผู้อื่น”
หลินชิงเวยคลี่ยิ้มบางๆ ราวกับไม่โกรธขึ้ง “ใช่หรือ ดังนั้นจึงต้องกล่าวว่า คานบนไม่ตรงคานล่างจึงเบี้ยว[1]”
ไม่มีใครพูดอะไรออกมาได้
หลินชิงเวยหันกายแล้วเดินจากไป ทั้งยังกล่าวลอยๆ ขึ้นอีกว่า “หากวันนี้บิดารับป้าสะใภ้ขึ้นเป็นประมุขฝ่ายหญิงของสกุลหลินต่อหน้าผู้คนมากมาย นั่นเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่งจริงๆ”
ลานเรือนของสกุลหลินกว้างใหญ่เสียจนหลินชิงเวยเดินอยู่เนิ่นนานก็ยังเดินไม่ทั่ว นางไม่คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้แม้แต่น้อย ภายในสวนมีคนสองสามคนเดินผ่านไปมาเป็นพักๆ ในที่สุดหลินชิงเวยก็หาตัวเซียวเยี่ยนพบที่ข้างศาลาแห่งหนึ่ง ขณะเดียวกันเซียวเยี่ยนกำลังสนทนากับใครอีกหลายคน ทว่าไม่รู้ว่ากำลังสนทนาเรื่องอันใด
หลินชิงเวยมองเห็นชัดเจนภายในศาลานอกจากเซียวเยี่ยนแล้ว ยังมีเซียวอี้บุรุษผู้นั้น ว่ากันตามเหตุผลแล้วงานเลี้ยงเช่นนี้เซียวอี้ไม่อาจไม่มาร่วมงาน เพียงแต่หลินชิงเวยเพิ่งจะได้ยินมาเมื่อสักครู่เกี่ยวกับเรื่องการหมั้นหมายระหว่างเซียวอี้และหลินเสวี่ยหรง เขามาร่วมงานในวันนี้ทว่ากลับไม่ถามถึงหลินเสวี่ยหรงเลยหรือ
หลินชิงเวยเห็นว่ามีสาวใช้กำลังจะนำผลไม้ไปส่งที่ศาลา สาวใช้กำลังจะเดินผ่านร่างของหลินชิงเวย นางเรียกสาวใช้นางนั้นเอาไว้ หลินชิงเวยเอื้อมมือไปหยิบผิงกั่ว[2]จากจานใบนั้นหนึ่งผล กัดกินไปสองคำแล้วจึงกล่าวว่า “เจ้าไปถึงที่นั่นแล้วบอกกล่าวกับเ
