เวย
หลินชิงเวยช่วยตรวจขาทั้งคู่ของเขา ใช้เวลาค่อนข้างยาวนานในการลูบคลำกระดูกบนขาทั้งสองของเขา ไม่มีใครเอ่ยวาจาด้วยเกรงว่าจะเป็นการรบกวนสมาธิของหลินชิงเวย
ก่อนหน้านี้หลินชิงเวยไม่ได้ลูบคลำกระดูกของเขาเยี่ยงนี้ มาบัดนี้เมื่อลองลูบคลำโครงสร้างกระดูกขา ใบหน้าของนางจึงปรากฏร่องรอยยินดีเล็กน้อย คำพูดที่นางกล่าวออกมาเป็นประโยคแรกคือ “ขาของฝ่าบาทเป็นเช่นนี้ตั้งแต่กำเนิดใช่หรือไม่?”
เซียวจิ่นตอบอย่างไม่ต้องคิด “เจิ้นเกิดมาก็เป็นเช่นนี้”
หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นมองเซียวเยี่ยนอย่างห้ามไม่อยู่ เซียวเยี่ยนเองกำลังมองมาทางนางเช่นกัน สีหน้าของเขาไม่เหมือนกำลังปิดบังอำพราง ชัดเจนยิ่งนักว่าไม่ได้รู้มากไปกว่านี้ หลินชิงเวยจึงไม่ได้เอ่ยอะไรอีก ดูท่าแล้วตัวเขาเองก็ยืนกรานที่จะเชื่อว่านี่คือความจริง คนทั้งหมดล้วนเชื่อในความจริงนี้ นางไม่จำเป็นต้องเปิดโปงนี่นา
ดังนั้นหลินชิงเวยจึงเอ่ยขึ้นว่า “พื้นฐานโครงสร้างกระดูกของฝ่าบาทไม่ได้ขาดส่วนใดไป เพียงแต่อยู่ผิดตำแหน่ง กระดูกที่แตกร้าวไม่ได้ประสานตัวมาโดยตลอด เมื่อเวลาผ่านมาเนิ่นนานทำให้กล้ามเนื้องอกเข้าไปส่งผลให้กระดูกไม่ได้ทำหน้าที่โดยพื้นฐานของมันเพคะ”
เซียวจิ่นกล่าว “ชิงเวย เจ้าเพียงแค่ลูบคลำเช่นนี้ก็ลูบคลำออกมาได้แล้วหรือไร?”
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว “อย่างไรเพคะ พระองค์ไม่ทรงเชื่อ?”
“เชื่อ เจิ้นเชื่อแน่นอน”
หลินชิงเวยยกยิ้มมุมปาก นางมีสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
