กล่าสว “หากรักษาด้วยวิธีการใช้มีดผ่าตัดแล้วจะง่ายดายกว่าเล็กน้อย แต่ที่นี่ไม่มียาแก้อักเสบที่จำเป็นต้องใช้ จะทำให้เกิดการติดเชื้อได้ง่าย ดังนั้นไม่อาจใช้รักษาด้วยวิธีการใช้มีดผ่าตัด สิ่งเหล่านี้ที่ข้ากล่าวมาเซ่อเจิ้งอ๋องกระจ่างแจ้งหรือไม่เพคะ?”
เซียวเยี่ยนไม่ได้โต้เถียงกับหลินชิงเวย แต่กลับกล่าวว่า “หากเจ้าจำเป็นต้องใช้ เปิ่นหวางจะให้หมอหลวงของสำนักหมอหลวงช่วยเจ้า”
“ไม่ต้องแล้วเพคะ หากพวกเขาพอจะมีประโยชน์อยู่บ้าง ฝ่าบาทย่อมไม่ต้องยืนขึ้นมาไม่ได้จนถึงเวลานี้” หลินชิงเวยกล่าว “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะทำสำเร็จภายในวันสองวัน แต่ขั้นตอนของมันจะเกิดความเจ็บปวดและทุกข์ทรมานอย่างมาก ฝ่าบาทยังทรงพระเยาว์ ผู้ใหญ่บางครั้งยังไม่อาจทนรับความเจ็บปวดได้ ไม่ทราบว่าฝ่าบาทจะทนรับความเจ็บปวดได้หรือไม่เพคะ”
เซียวจิ่นกล่าสว “เจิ้นไม่ใช่เด็กน้อยสักหน่อย เจ้าทำงานของเจ้าไปก็พอแล้ว”
หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นมองเซียวจิ่น ยิ้มจนตาหยีและกล่าวว่า “ก่อนที่จะทำการรักษาพระองค์ หม่อมฉันจำเป็นต้องทุบกระดูกบริเวณหน้าแข้งของพระองค์จนแหลกละเอียดอีกครั้ง พระองค์จะเจ็บปวดแทบตายเลยเพคะ”
เซียวจิ่นเงียบขรึม จากนั้นกล่าวราวกับตัดสินใจเด็ดขาด “เจิ้นไม่กลัว”
หลินชิงเวยตบๆ มือแล้วยืนขึ้น “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ วันนี้หม่อมฉันจะกลับไปจัดเตรียมโอสถ ใช้เวลาราวๆ ครึ่งเดือนก็จะนำมาประคบที่ขาทั้งคู่ของพระองค์ โอสถมีฤทธิ์แรงดังนั้นพระองค์
