ต้องเตรียมตัวให้ดี โอสถนั้นสามารถเผาผลาญให้เส้นเอ็นของฝ่าบาทยืดหยุ่นคลายตัวได้ เช่นนี้แล้วหม่อมฉันจึงจะทำการรักษาขั้นต่อไปได้เพคะ”
สีหน้าของเซียวจิ่นผ่อนคลายลง ราวกับได้ยินว่ายังมีเวลาเวลาอีกราวครึ่งเดือน เขาดูเหมือนเอ่ยปากอย่างโล่งอกอีกทั้งตั้งหน้าตั้งตารอคอย ทว่าภายในจิตใจกลับกระวนกระวาย
เซียวจิ่นกล่าวกลั้วหัวเราะว่า “ประจวบเหมาะกับวันมะรืนนี้เป็นวันเกิดของมหาเสนาบดีหลิน ก่อนหน้านี้เจ้าไม่มา เจิ้นไม่รู้ว่าควรจะบอกกับเจ้าอย่างไร ชิงเวย เจ้าอยากกลับไปเยี่ยมบ้านหรือไม่ เจิ้นอนุญาตให้เจ้ากลับบ้านไปแสดงความยินดีในวันเกิดของมหาเสนาบดีหลิน”
“มหาเสนาบดีหลิน?” หลินชิงเวยตั้งสติอยู่อึดใจหนึ่ง “อ้อ พระองค์หมายถึงบิดาของหลินชิงเวยหรือเพคะ” นางไม่ปรารถนาที่จะยอมรับมหาเสนาบดีเป็นบิดาของนางแม้สักกระผีก มีบิดาที่พึ่งพาอาศัยไม่ได้เช่นนี้มิสู้ไม่มีเสียเลยจะดีกว่า
คำพูดนี้กล่าวออกไปแล้ว สีหน้าของเซียวเยี่ยนเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย เซียวจิ่นนั้นอ่อนไหวเพียงใด จึงปรากฏให้เห็นความประหลาดใจอยู่บ้าง ได้ยินนางพูดแล้วดูเหมือนนางมิใช่หลินชิงเวย
