ย่างเบิกบานใจว่า “ก็ใช่เจ้าค่ะ พี่สาวกลับมาทั้งร่างมีแต่กลิ่นหอมกรุ่น เช่นนั้นข้าไปตักน้ำมาให้พี่สาวล้างขานะเจ้าคะ กลางคืนจะได้นอนหลับสบายขึ้น”
ไม่รอให้หลินชิงเวยตอบคำ ซินหรูออกไปทันที สาวน้อยคนนี้บทจะทำงานขึ้นมา ล้วนไม่รู้จักง่วงเหงาหาวนอนเลยหรือไร
เพียงแต่ทันทีที่ซินหรูเอ่ยขึ้น หลินชิงเวยเองจึงอดไม่ได้ที่จะดอมดมตัวเอง บนร่างของนางมีกลิ่นชนิดนั้นจริงๆ แม้จะดมแล้วเป็นกลิ่นหอม แต่นางกลับไม่ชอบใจนัก ทันทีที่คิดได้ว่าด้านหลังของนางถูกชายหนุ่มคนนั้นเข้าใกล้แนบชิด ขนบนกายทั้งร่างของนางก็พากันลุกเกรียว
ดังนั้นหลังจากที่ซินหรูนำน้ำร้อนมาให้ หลินชิงเวยจึงไม่ได้รีบร้อนแช่ขาแต่อย่างใด นางให้ซินหรูกลับห้องไปพักผ่อน จากนั้นปิดประตูหน้าต่าง เหลือเพียงโคมไฟจากตะเกียงผ้าโปร่งที่ส่องแสงมลังเมลืองภายในห้องดวงเดียว นางหยิบเสื้อนอนแล้วเข้าไปในห้องอาบน้ำ ถอดเสื้อผ้าอาภรณ์บนร่างกายออก อีกทั้งเห็นว่าภายในห้องอาบน้ำยังมีน้ำเย็นอีกสองถัง จึงนำน้ำร้อนมาผสมกับน้ำเย็นแล้วอาบน้ำ
นางเช็ดตัวอย่างง่ายๆ แล้วผลัดเปลี่ยนมาสวมเสื้อนอนผ้าไหมเนื้อบางตัวหลวม เดินเท้าเปล่าออกมา
ทว่าเมื่อนางออกมาจากห้องอาบน้ำ ภายในห้องกลับมีคนเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน
หลินชิงเวยจ้องเขม็ง นี่มิใช่เซ่อเจิ้งอ๋อง เซียวเยี่ยน ที่หายตัวไปตลอดทั้งบ่ายเลยหรือ เขามาที่นี่ทำอะไร ซ้ำยังกล้าหาญชาญชัยเข้ามาในห้องนอนของเจาอี๋ หลินชิงเวยกลอกลูกนัยน์ตาของตนใน
