า”
ซินหรูไหนเลยจะยังหลงเหลือความง่วงนอน นางลุกขึ้นแล้วเข้าไปจุดตะเกียงภายในห้องเป็นลำดับแรกแล้วจึงหันกลับมากล่าวว่า “พี่สาว ท่านกินอะไรมาหรือยังเจ้าคะ หิวหรือไม่เจ้าคะ ข้ายังเก็บกับข้าวไว้ให้ท่าน เวลานี้อุ่นอยู่ในหม้อเจ้าค่ะ”
ภายในตำหนักฉางเหยี่ยนมีครัวเล็กอยู่ แม้อาหารของห้องครัวเล็กจะไม่ดีเลิศเทียบเท่ากับอาหารจากห้องเครื่อง แต่รสชาติอาหารยังถือได้ว่าโอชายิ่งยวด หลินชิงเวยกล่าวยิ้มๆ ว่า “ได้ยินเจ้าพูดเช่นนี้ ข้ารู้สึกหิวขึ้นมาบ้างแล้วน่ะสิ”
ซินหรูวิ่งออกไปนอกห้องด้วยความดีใจ “เช่นนั้นพี่สาวรอสักครู่เจ้าค่ะ ข้าจะไปยกมาให้ท่านเดี๋ยวนี้”
ซินหรูทำทุกอย่างด้วยความว่องไว อาหารถูกนำมาขึ้นโต๊ะอย่างรวดเร็ว อีกทั้งยังเป็นอาหารร้อนๆ หลินชิงเวยกินแล้วรู้สึกว่ารสชาติดีกว่าอาหารที่ตำหนักซวี่หยางด้วยซ้ำไป จึงอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วกล่าวว่า “วันนี้ข้าได้กินอาหารจากห้องเครื่องแล้ว แต่พี่สาวคิดว่าอร่อยสู้กับข้าวที่ซินหรูเก็บไว้ให้พี่สาวไม่ได้”
“จริงหรือเจ้าคะ?” ดวงตาของซินหรูทอประกายวิบวับ ชัดเจนยิ่งนักว่าปลาบปลื้มยินดีอย่างที่สุด นางกล่าวอีกว่า “พี่สาวจะอาบน้ำหรือไม่เจ้าคะ? ข้าไปจะไปต้มน้ำร้อนให้พี่สาว”
หลินชิงเวยกล่าว “ดึกเช่นนี้แล้ว ยังจะอาบน้ำอะไรอีกเล่า อย่างไรเวลานี้อากาศก็ไม่ร้อน ไม่อาบสักวันหนึ่งคงไม่กระไร ก่อนหน้านี้พวกเราอยู่ในตำหนักเย็นมิใช่หลายวันจึงจะอาบน้ำสักครั้งหรอกหรือ?”
ซินหรูกล่าวอ
