หลินชิงเวยเอ่ยอีกว่า “เสด็จอายังไม่ได้แต่งฮูหยินนี่นา ข้าดูหน้าตาท่านไม่ได้ขี้ริ้ว หรือไม่ก็อาจจะเป็นคนไม่ดี ไม่ก็อาจจะมีปัญหาเบี่ยงเบนทางเพศ หรือไม่อีกทีก็ปักหลักอยู่ในตำหนักในแห่งนี้ยังคิดจะเฟ้นหาผู้ที่โดดเด่นเหนือใคร ในเมื่อหอคอยที่อยู่ใกล้น้ำย่อมได้ยลพระจันทร์[1]ก่อน…” สีหน้าของเซียวเยี่ยนบูดบึ้งอย่างที่สุด ไม่น่าดูเสียจนหลินชิงเวยคิดว่าเขาจะลงไม้ลงมือกับนางแล้ว ดังนั้นนางพูดไปทางหนึ่งอีกทางหนึ่งก็ก้าวถอยหลัง แต่จนใจที่เซียวเยี่ยนก้าวเข้ามาบีบคั้นไม่ปล่อย กระทั่งคนทั้งสองถอยมาจนสุดระเบียงทางเดิน หลินชิงเวยหันกายคิดจะวิ่งหนี ไหนเลยจะคิดว่าถูกเซียวเยี่ยนคว้าข้อมือเอาไว้แน่นหนาสะบัดอย่างไรก็ดิ้นไม่หลุด
ประจวบเหมาะกับมีนางกำนัลกำลังเดินมุ่งหน้ามาทางนี้ หลินชิงเวยจึงแนบเรือนร่างของตนไปกับร่างเซียวเยี่ยนเล็กน้อยและกล่าวว่า “เสด็จอาของข้า มีคนมาแล้วหรือท่านอยากให้พวกเขาพบเห็นท่านปฏิบัติต่อข้าเยี่ยงนี้?”
ประสาทหูของเซียวเยี่ยนนั้นดียิ่ง แน่นอนว่าเขาต้องได้ยินเช่นกันว่ามีคนกำลังมุ่งหน้ามา เพียงแต่ก่อนหน้าที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้เห็นพวกเขาทั้งสอง เขาหันกายพร้อมกับลากตัวหลินชิงเวยเลี้ยวเข้าไปชิดมุมระเบียงทางเดิน
ร่างของหลินชิงเวยกระแทกกับกำแพง ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าจึงพลันสั่นคลอน ต่อมาร่างกายใหญ่โตของเซียวเยี่ยนก็ทาบลงมาทับอยู่บนร่างของนางจนแทบจะหายใจไม่ออก
เจ้าหนุ่มคนนี้ ช่างมีพลังแข็งแกร่
