ระเดี๋ยวอุ้มมันไปไว้ใต้ชายคาเรือน หลินชิงเวยจึงเอ่ยเตือนอย่างอดไม่ได้ว่า “ซินหรูเอ๋ย มันยังเป็นผู้ป่วย เจ้าย้ายไปย้ายมาเช่นนี้ บาดแผลของมันยังไม่หายดี ก็ถูกเจ้าเล่นจนตายแล้ว เจ้านำมันไปทิ้งไว้ในมุมที่อับชื้นสักหน่อย ให้มันค่อยๆ สมานแผลด้วยตัวของมันเองก็พอ”
รอกระทั่งหลินชิงเวยไปถึงตำหนักซวี่หยาง เซียวเยี่ยนอยู่ที่นั่นด้วย เซียวจิ่นดูเหมือนรอนางอยู่สักพักแล้ว
ทันทีที่เข้าประตูไป เซียวจิ่นก็เอ่ยปากถามทันที “หลินเจาอี๋ วันนี้จะฝังเข็มหรือไม่?”
หลินชิงเวยกล่าว “การฝังเข็มเมื่อวานนี้ทำให้ฝ่าบาทสบายเนื้อสบายตัวใช่หรือไม่เพคะ?”
เซียวจิ่นกระแอมกระไอในคอ “พอใช้ได้”
หลินชิงเวยหันไปมองเขานิ่งๆ แวบหนึ่ง “สีหน้าท่าทางของฝ่าบาทดีขึ้นมากเพคะ อาเจียนโลหิตที่เป็นพิษวันละคำ รอกระทั่งอาเจียนหมดแล้ว ก็ไม่ต้องให้หม่อมฉันมาฝังเข็มแล้วเพคะ”
เซียวจิ่นเป็นคนช่างสังเกตสีหน้าท่าทางคนยิ่งยวด เป็นคนมีอุปนิสัยดียิ่ง เขามองหลินชิงเวยแล้วกล่าวว่า “เจิ้นทำให้เจ้าไม่พอใจ?”
เจ้าเด็กคนนี้ทำไมจึงอ่อนไหวขนาดนี้ หลินชิงเวยกล่าวสัพยอกว่า “หากฝ่าบาทยอมขึ้นเงินเดือนให้หม่อมฉันแล้วละก็ หม่อมฉันจะเบิกบานใจขึ้นเล็กน้อยเพคะ”
เซียวจิ่นกล่าว “เงินเดือนของเจ้าไม่เปลี่ยน เพียงแต่ถูกลดตำแหน่งเท่านั้น เมื่อวานเจิ้นออกพระราชโองการได้แจ้งไปกับผู้ดูแลแล้ว” เอ๊ะ เด็กคนนี้ช่างรอบคอบถี่ถ้วนดีแท้
เซียวเยี่ยนที่ยืนเงียบๆ อยู่ด้านข้างส่งเสียง
