อาหวงจะไถลไปไถลมาในมือของนางราวกับเป็นสบู่ ทว่านางยังคงเย็บแผลให้อาหวงราวกับเย็บเสื้อผ้าอย่าไงรอย่างนั้น “ไปเก็บหญ้าสมุนไพรในแปลงสมุนไพรมาสองใบ”
“อ้อ”
หลินชิงเวยนำใบไม้นั้นมาขยี้ให้ละเอียดจนกลายเป็นน้ำสีเขียว แล้วนำน้ำสีเขียวนั้นมาหยดลงบนบาดแผลของอาหวง “ซินหรู เมื่อสักครู่เจ้ากล้าหาญยิ่งนัก”
ซินหรูน้ำตาเอ่อคลอดวงตาขึ้นมาอีกครั้ง “ที่จริง ที่จริงข้ากลัวมากเลยเจ้าค่ะ มือของข้าสั่นเทิ้ม ทั้งเกรงกลัวว่าจะมีจุดจบเช่นเดียวกับอาหวงในเวลานี้”
“อาหวงยังเป็นเพียงงูเด็กตัวหนึ่ง ง่ายดายยิ่งนักที่จะสั่งสอนมัน ต่อไปหากเจ้าไม่เพียงแต่จะสามารถสอนให้มันฟังคำสั่งของเจ้ารู้เรื่อง อีกทั้งยังสอนให้มันเข้าใจภาษามือของเจ้า เมื่อข่มขู่ให้คนตกใจแล้วก็ต้องรีบถอยอย่างทันท่วงที ก็จะไม่มีเหตุการณ์เช่นวันนี้เกิดขึ้นอีก” หลินชิงเวยกล่าว “คนต่ำช้าที่รู้จักเสแสร้งในตำหนักในมีมากมาย หากเจ้าข่มขู่ให้พวกนางหวาดกลัวได้ ครั้งต่อไปพวกนางจะไม่กล้ามาสร้างความยุ่งยากให้เจ้า”
ยังดีที่เจ้างูลายเหลืองตัวนี้ได้ถูกหลินชิงเวยรีดต่อมพิษเรียบร้อยแล้ว หาไม่แล้ววันนี้จะต้องเกิดเรื่องใหญ่ด้วยมีคนตายเป็นแน่
วันรุ่งขึ้น ซินหรูจดจ่อเฝ้าแต่ดูแลอาหวงของนาง หลินชิงเวยต้องไปถวายการรักษาฮ่องเต้ยังตำหนักซวี่หยาง ก่อนที่นางจะออกไป พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว แสงแดดที่ส่องสว่างทำให้คนเกียจคร้านนัก เห็นซินหรูประเดี๋ยวอุ้มอาหวงไปตากแดงงที่ขอบหน้าต่าง อีกป
