อีกหรือเพคะ?” นางก้มตัวลงมาอย่างว่องไวกลิ่นหอมจางๆ จากร่างกายของนางเป็นกลิ่นของสมุนไพรและกลิ่นหอมจากเรือนกายของหญิงสาว ทำให้เซียวจิ่นรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองไปครู่หนึ่ง หลินชิงเวยอุ้มเซียวจิ่นขึ้นมาจากเก้าอี้รถเข็น จากนั้นเดินไปยังแท่นบรรทมมังกร วางเขาลงบนเตียง
สีหน้าที่ปรากฏบนใบหน้าของหลินชิงเวยปราศจากอารมณ์และความรู้สึกใดๆ นางทำทุกอย่างด้วยความตั้งอกตั้งใจ ราวกับว่าหากเซียวจิ่นที่ถูกอุ้มขึ้นมาเกิดความรู้สึกอะไรขึ้นมาล้วนเป็นเรื่องไม่สมควร
เพราะนี่เป็นเรื่องที่จริงจังเรื่องหนึ่ง
หลินชิงเวยคิดในใจ นางยังขาดผู้ช่วยแพทย์คนหนึ่งนี่นา นางเป็นหมอมิใช่นางพยาบาลสักหน่อย เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นงานที่พยาบาลต้องทำ
หลินชิงเวยเอ่ยขึ้น “ฝ่าบาท ลำดับต่อมาข้าต้องปลดอาภรณ์ของพระองค์ หากพระองค์รู้สึกลำบากใจก็หลับตาลงเสีย หรือจะให้หม่อมฉันฝังเข็มให้ฝ่าบาทหมดสติไปจะได้ไม่ต้องรับรู้อะไรเพคะ”
