ข้างแดงของเขา ผิวของลิ้นไม่สม่ำเสมอจึงกล่าวยิ้มๆ ว่า “การตรวจดูและสอบถามทั้งหมดนี้ข้าไม่ได้ทำเกินไป ต่อให้ทำเกินไ ก็ต้องขอให้ฝ่าบาทโปรดประทานอภัย ดูแล้วฝ่าบาทไม่เพียงแต่สุขภาพอ่อนแอ ก่อนหน้านี้ด้วยกระเพาะอาหารไม่แข็งแรงจึงส่งผลให้เจ็บป่วยได้ง่ายเรื่องที่ต้องรักษามีหลายอย่าง” พูดแล้วจึงปล่อยคางของเซียวจิ่น “แต่วันนี้ข้าจะช่วยท่านขับพิษในร่างกายอีกครั้งหนึ่งก่อน หาไม่แล้วหากตัวร้อนขึ้นมาไม่รู้ว่าจะขึ้นถึงสมองเมื่อใด” นางหันกลับไปมองหมอหลวงที่ยืนอยู่ในมุมหนึ่ง “นำล่วมยาของพวกท่านมาให้ข้าใช้ก่อน”
เซียวจิ่นกล่าว “ส่งล่วมยาขึ้นมาแล้วถอยออกไปเถิด มีอะไรเจิ้นค่อยเรียกพวกเจ้า”
หมอหลวงทั้งสองนำล่วมยามาวางไว้ข้างกายหลินชิงเวย แล้วถวายบังคมถอยออกไป
หลินชิงเวยทางหนึ่งเปิดล่วมยาออก อีกทางหนึ่งพลิกหาเข็มเงิน “ต่อไปฝ่าบาทคิดจะให้หม่อมฉันเป็นหมอส่วนพระองค์ของฝ่าบาทหรือไม่เพคะ? หากเป็นเช่นนั้นก็สมควรที่จะจัดล่วมยาที่มีเครื่องไม้เครื่องมือทุกอย่างครบถ้วนให้หม่อมฉันก่อนจึงจะใช้ได้” นางเปิดกระเป๋าผ้าเข็มเงินออกและมองไปทางเซียวจิ่น “การฝังเข็มจะต้องนอนลงบนเตียง จะให้หม่อมฉันเรียกนางกำนัลเข้ามาหรือให้หม่อมฉันอุ้มฝ่าบาทขึ้นไปบนเตียงเพคะ?”
เซียวจิ่นก้มหน้าลง สีหน้าที่ปรากฏนั้นแดงระเรื่อ ดูเหมือนจะตะขิดตะขวงใจอยู่บ้าง ยังไม่รอให้เขาตอบคำ หลินชิงเวยเอ่ยขึ้นอีกว่า “เรื่องแค่นี้ยังต้องให้ฝ่าบาทถึงกับสับสนลังเล
