หลินชิงเวยไม่รู้ว่าควรจะเดินไปทางใดเช่นกัน ขณะที่นางกำลังเดินไปอย่างไร้จุดหมาย พร้อมกับปลอบประโลมซินหรูไปด้วย “เจ้าอย่าร้องไห้อีกเลย อีกประเดี๋ยวไม่เพียงใบหน้าที่บวมเบ่งแม้กระทั่งดวงตาก็จะบวมไปด้วย”
เดินไปครู่หนึ่ง ซินหรูเอ่ยขึ้นอย่างเอาใจใส่ว่า “พี่สาว ท่านวางข้าลงเถิด ข้าเดินเองได้เจ้าค่ะ”
หลินชิงเวยไม่เกรงใจนางเช่นกัน เมื่อเดินผ่านเงาร่มไม้จึงปล่อยนางลงมา แม้ซินหรูจะตัวเบาและผอมบางมาก ทว่ารูปร่างของตนนี้ก็ยังเยาว์นัก เมื่อต้องอุ้มนางเดินมาระยะหนึ่ง แขนของตนจึงรู้สึกเมื่อยล้าเนิ่นนานแล้ว
เวลานี้เองมีนางกำนัลเดินมุ่งหน้ามาทางพวกนางทั้งสอง นางกำนัลหยุดลงเบื้องหน้าหลินชิงเวย “เซ่อเจิ้งอ๋องให้บ่าวมาต้อนรับหลิน หลินเฟยเหนียงเหนียงกลับตำหนักเพคะ”
แม้หลินชิงเวยจะเป็นนางสนมที่ถูกทอดทิ้ง แต่ตำแหน่งเฟยของนางไม่ได้ถูกปลดตามไปด้วย แม้การเรียกขานนางว่าหลินเฟยเหนียงเหนียงจะทำให้ดูห่างเหินอยู่บ้าง เวลานี้นางเพิ่งจะออกจากตำหนักเย็นมา ผู้ที่รู้เรื่องนี้มีน้อยยิ่งทว่าไม่นานคนทั้งตำหนักในย่อมรู้เอง เมื่อถึงเวลานั้นจะเป็นอย่างไรก็ยังไม่รู้ได้
หลินชิงเวยได้ยินว่าเป็นความประสงค์ของเซ่อเจิ้งอ๋องจึงเดินตามนางกำนัลไป
สถานที่ที่มาถึงยังคงเป็นตำหนักหลังเดิมที่นางเคยอาศัยอยู่ก่อนที่จะถูกส่งตัวไปอยู่ในตำหนักเย็นทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม หลินชิงเวยและซินหรูเข้าไปอาบน้ำร้อนให้สบายเนื้อสบายตัวกันก่อน ห้องอ
