้านนอก
หลินชิงเวยยังไม่ทันได้ตั้งตัว ความเจ็บปวดจากหัวเข่าก็ส่งผ่านเข้ามาในความรู้สึก นางกล่าวว่า “ไทเฮาเสด็จ หลินซื่อ นางสนมผู้มีความผิดยังไม่คุกเข่าอีก!”
หลินชิงเวยถูกบังคับให้คุกเข่าอยู่บนบันไดของธรณีประตู หัวเข่าถูกเสียดสีจนหนังถลอกปอกเปิกด้วยความเจ็บปวดนั้นบาดลึกเข้ามาในความรู้สึก
ซินหรูถูกหมัวมัวหิ้วไปคุกเข่าอยู่อีกด้านหนึ่ง
เมื่อสักครู่ที่รับรู้ได้ถึงมือของหมัวมัว หลินชิงเวยรู้ทันทีว่าหมัวมัวท่านนี้เป็นผู้ฝึกยุทธ ไม่เพียงแต่แข็งแรงทั้งยังมีเรี่ยวแรงมหาศาล หากนางต่อสู้กับนางซึ่งหน้าย่อมไม่ส่งผลดีแน่
คิดมาถึงตรงนี้ เบื้องหน้าคลองจักษุพลันปรากฏรองเท้าผ้าไหมปักลายหงส์ทองคู่หนึ่ง เจ้าของรองเท้าคู่นี้สูงสง่ายิ่งยวด ย่างก้าวนั้นเบายิ่งยวด มาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้านาง
“หลินซื่อ เงยหน้าขึ้นมา”
น้ำเสียงที่ไม่ต้องโกรธเกรี้ยวแต่สร้างความยำเกรงได้นั้นดังเข้ามาในโสตประสาทของหลินชิงเวย
นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ภายใต้แสงจากตะเกียงภายในวังและตะเกียงมุมลานเรือน สตรีสูงศักดิ์ที่ปรากฏกายอยู่เบื้องหน้าสวมเสื้อคลุมหงส์ทั้งตัวช่างสูงส่งยิ่งนัก
นี่มิใช่ไทเฮาองค์ปัจจุบันหรอกหรือ
