“อ๊า!” นางกำนัลนางนั้นไม่ทันได้ป้องกันตัวพลันร้องขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดกะทันหัน หน้าผากของนางปรากฏให้เห็นเหงื่อเย็นในชั่วพริบตา ข้อมือของนางตกอยู่ในมือของหลินชิงเวยทั้งยังขยับไม่ได้ นางส่งเสียงร้องไปพร้อมกับหยดน้ำตาอันไม่รักดีที่ไหลพรากลงมาไม่หยุด
จ้าวซือหลันสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “เจ้ากำลังทำอะไร!”
หลินชิงเวยยกยิ้มมุมปาก มองไปทางจ้าวซือหลันด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย ทั้งๆ ที่ดวงตาเห็นประจักษ์อยู่ในสายตา ทว่ากลับทำให้จ้าวซือหลันหนาวเหน็บไปถึงหัวใจ นางกล่าวว่า “ข้าก็แค่สะกิดกระดูกข้อมือของนางเท่านั้นเอง อย่างไรเล่า เจ้าไม่เห็นด้วย? เช่นนั้นข้าสะกิดข้อมืออีกข้างของนางด้วยก็แล้วกัน” พูดแล้วหลินชิงเวยก็จับมืออีกข้างของนางกำนัลผู้นั้น นางกำนัลนางนั้นดิ้นรนไม่หลุด ได้แต่ร่ำไห้เสียงดังเพื่ออ้อนวอนให้จ้าวซือหลันช่วยเหลือนาง ทว่าจ้าวซือหลันคิดไม่ถึงว่าหลินชิงเวยจะลงมือทันทีที่มาถึง ขณะนั้นตัวนางเองก็ถูกทำให้ตื่นตระหนกตกใจเช่นกัน หลินชิงเวยจับมือของนางกำนัลนางนั้นแล้วหันไปมองใบหน้าของซินหรูที่แดงก่ำด้วยฝ่ามือของนาง จึงกล่าวขึ้นอย่างดุดันว่า “เจ้าใช้มือข้างนี้ตีนางเช่นกัน? เช่นนี้ดูท่าแล้วมือข้างนี้ของเจ้าย่อมไม่มีประโยชน์ใช้สอยอันใดแล้ว”
พูดแล้วก็ได้ยินเสียง กึก ดังขึ้นครั้งหนึ่ง
“อ๊า!” นางกำนัลส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น
เมื่อหลินชิงเวยหันกลับมามองจ้าวซือหลันอีกครั้ง ริมฝีปากยังคงมีรอยยิ้มต
