าวซือหลันที่ตกลงไปในน้ำกลายเป็นจุดศูนย์กลางของสระมรกตชั่วพริบตา ส่งผลให้เกิดระลอกคลื่นของผิวน้ำเป็นชั้นๆ ทันที
จ้าวซือหลันตกน้ำกำลังดิ้นรนอยู่ในน้ำ เสื้อผ้าอาภรณ์และทรงผมอันงดงามล้วนเปียกชุ่มไปหมด นางร้องตะโกนขณะที่ผลุบๆ โผล่ๆ “ช่วยด้วย…ช่วยด้วย…”
หลินชิงเวยยืนอยู่ริมขอบศาลานั่นเอง หลุบตามองนางด้วยสายตาแน่วนิ่งอยู่อึดใจหนึ่ง ดวงตาคู่นั้นเย็นชาไร้ซึ่งความอบอุ่นอ่อนโยน
นางหันกายกลับมาที่ข้างเสา อุ้มซินหรูขึ้นมาแล้วเดินออกไปจากศาลา
ซินหรูรู้สึกตัวตื่นขึ้นในอ้อมกอดของหลินชิงเวย ดวงตาเบิกกว้าง น้ำตาเม็ดโตๆ ไหลลงมาไม่หยุดเปียกชุ่มเสื้อผ้าของหลินชิงเวย
หลินชิงเวยถาม “เจ็บหรือไม่?”
มุมปากของซินหรูยังมีร่องรอยของเลือดติดอยู่ ทว่ากลับส่ายหน้า “ไม่เจ็บ…ข้าไม่เจ็บ…”
“ครั้งนี้เป็นพี่สาวที่ทำไม่ถูก ต่อไปพี่สาวไม่มีทางทิ้งเจ้าเอาไว้คนเดียว”
รอกระทั่งนางเดินออกจากศาลาไป เมื่อเงยหน้าขึ้นมองกลับมองไม่เห็นร่างของเซียวเยี่ยน เมื่อสักครู่นางยังคิดอยู่ในใจว่านางไม่จำเป็นต้องหวาดกลัว อย่างไรก็มีเซ่อเจิ้งอ๋องหนุนหลังนางอยู่ด้วยนางยังมีประโยชน์ต่อเขา
ทว่าเวลานี้นางกลับไม่รู้ว่าเซ่อเจิ้งอ๋องจากไปเงียบๆ ตั้งแต่เมื่อใด
พูดให้ถึงที่สุดแล้ว เซียวเยี่ยนเป็นเพียงท่านอ๋องคนหนึ่ง เรื่องราวที่เกิดขึ้นในส่วนของตำหนักในเช่นนี้เขาไหนเลยจะเข้ามาก้าวก่ายได้ ดังนั้นนางยังคงต้องพึ่งพาตนเองการจะมีชีวิตอยู่รอดในตำหนักในแห่งน
