หมอหลวงไม่อาจไม่หยิบเข็มเงินชุดหนึ่งออกมาให้หลินชิงเวย
เข็มเงินทั้งหมดนั้นล้วนปักอยู่บนกระเป๋าผ้าใบหนึ่ง นางยื่นมือไปพิจารณาลักษณะและขนาดของเข็มเงินทางหนึ่ง พร้อมกับกล่าวขึ้นว่า “ปลดอาภรณ์ของเขาออกทั้งหมด”
“นี่…”
ปลายนิ้วเรียวเล็กขาวสะอาดของหลินชิงเวยราวกับมีจิตวิญญาณของมันเอง ขณะที่ทำการคัดเลือกเข็มเงินที่ส่องประกายสะท้อนแสงออกมา นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาพร้อมกับเลิกคิ้วถามว่า “อย่างไร ไม่เห็นด้วย?”
เซียวเยี่ยนพลันส่งเสียงขึ้น “ช่วยปลดอาภรณ์ให้ฮ่องเต้”
หลินชิงเวยหยิบเข็มเงินขึ้นมาสามเล่มในคราเดียว นำไปลนกับเปลวไฟเพื่อทำการฆ่าเชื้อ จากนั้นนิ้วมือทั้งสิบนั้นรวบรวมพละกำลังลงไปยังเข็มที่ฝังลงบนร่างกายของเซียวจิ่น ทั้งวิธีการและความรวดเร็วนั้นทำให้คนแทบจะตาพร่ากันเลยทีเดียว
บรรดาหมอหลวงในเวลานี้ได้แต่เงียบขรึมไม่พูดจา
เซียวเยี่ยนมีเหตุผลมากพอที่จะเชื่อในตัวนาง เมื่อแรกที่นางเข้าไปอยู่ในตำหนักเย็นนางยื้อชีวิตของซินหรูที่เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายให้รอดชีวิตกลับมาไม่ใช่เป็นเพียงคำพูดโอ้อวด
ปลายนิ้วของหลินชิงเวยหยิบเข็มเงิน นางพยายามกระตุ้นร่างกายของเซียวจิ่นให้รู้สึกเจ็บปวด ราวกับเซียวจิ่นรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดคิ้วของเขาขมวดมุ่น นางจึงออกแรงมากขึ้น พร้อมกับกล่าวว่า “สาเหตุที่คนเรามีอาการตัวร้อนไม่ลด เพราะร่างกายกำลังต่อสู้กับพิษไข้ หากไม่หาสาเหตุให้เจอ ให้ความร้อนนั้นลดลงแล้วจะมี
