ประโยชน์อันใด?”
เซียวเยี่ยนยืนดูอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาอันเย็นเยียบ สาเหตุที่ว่านี้มิใช่นางหรอกรึที่เป็นผู้ก่อขึ้นมา
หมอหลวงได้แต่ยืนดูอยู่เงียบๆ หลินชิงเวยฝังเข็มทะลวงลมปราณทั่วทั้งร่างกายให้กับเซียวจิ่น ดีชั่วอย่างไรเซียวจิ่นก็เป็นบุรุษ ส่วนลับของบุรุษนั้นเกิดปฏิกิริยาตื่นตัวอยู่เบื้องหน้าสีหน้านางกลับไม่เปลี่ยน กระทั่งมาถึงขาทั้งคู่ของเซียวจิ่นแม้เซียวจิ่นจะไม่รู้สึกตัวแต่หลินชิงเวยยังรู้สึกได้ถึงกระแสเลือดที่ไหลเวียนบริเวณต้นขาของเขา ขาของเขาไม่มีปัญหาแน่นอน
พลังบางอย่างถูกหลินชิงเวยบีบบังคับ จากนั้นซัดวนขึ้นมารวมกันอยู่บริเวณหน้าอกของเขา เซียวจิ่นรู้สึกทรมานยิ่งยวด สีหน้าจึงซีดขาวกว่าก่อนหน้านี้ เขากำลังอดทนอดกลั้นต่อความเจ็บปวด ริมฝีปากเม้มแน่นไม่ยอมส่งเสียงออกมา
หมอหลวงเห็นเช่นนี้จึงรีบกล่าวด้วยความตื่นตระหนก “เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้! เจ้าทำเช่นนี้จะเป็นการทำร้ายฝ่าบาท!”
หน้าผากของหลินชิงเวยปรากฏให้เห็นเม็ดเหงื่อเล็กๆ กล่าวขึ้นอย่างไม่ชอบใจนักว่า “อย่างไรก็เป็นเช่นนี้แล้ว ไม่ให้ข้ารักษาก็มีแต่ตายเท่านั้น” พูดแล้วนางก็กดลงบนหน้าอกของเซียวจิ่นอย่างแรง เซียวจิ่นร้องอึกอักขึ้นครั้งหนึ่งแล้วค่อยๆ ยกศีรษะขึ้นมา เอียงศีรษะเพื่อจะกระอักโลหิตสีดำคล้ำออกมาคำหนึ่ง
เขายังคงไม่ได้สติดังเดิม ทว่าด้วยความที่ร่างกายอึดอัดคับข้องมานานพลันปลอดโปร่งโล่งสบายจึงหายใจโล่งอก สีหน้าจึงดูผ่อนคลายขึ้นมาก
กระทั
