หลินชิงเวยกล่าวเรียบๆ ว่า “หากไม่กลัวว่าอีกประเดี๋ยวข้าจะสั่งยาผิดให้กับฮ่องเต้ ท่านก็เล่นต่อไปเถิด”
เซียวเยี่ยนหลุบตาลงมองนาง จากนั้นดึงแขนของตนกลับมาเล็กน้อย ลดช่องว่างระหว่างเขาและหลินชิงเวยให้น้อยลง หลินชิงเวยเห็นเช่นนั้นจึงรีบยื่นแขนทั้งคู่ออกไป กอดคอเขาเอาไว้ ร่างกายนุ่มนิ่มของนางแนบติดไปบนหน้าอกของเขา
ร่างของเซียวเยี่ยนแข็งค้างทันที
ขนตาของหลินชิงเวยกระพริบถี่ๆ “ทึ่มทื่ออะไรอยู่เล่า กอดข้าเอาไว้สิ” ทำเช่นนี้จึงจะผ่อนแรงของนางลงได้ กอดคอของเขาเอาไว้เพื่อให้น้ำหนักของร่างกายตนเกิดความสมดุล เวลานี้นางรู้สึกเมื่อยล้าไปทั้งแขน
เซียวเยี่ยนไร้การเคลื่อนไหว กลับกล่าวเสียงเย็นว่า “นี่เจ้ากำลังเล่นลูกไม้อะไร”
หลินชิงเวยกล่าวยิ้มๆ “เซ่อเจิ้งอ๋องของข้า เวลานี้อยู่บนความสูงราวๆ ยี่สิบเมตร ข้าจะเล่นลูกไม้อะไรได้เล่า?” ดวงตาของนางกลิ้งกลอกไปมาแล้วพลันส่งเสียงหัวเราะขึ้น “หรือท่านปรารถนาให้ข้าเล่นลูกไม้อะไรหรือ?” นางเงยหน้าขึ้น มองใบหน้าด้านข้างคมสันหล่อเหลาที่อยู่เบื้องบน ยิ่งดูก็ยิ่งชมชอบ ฮึ คิดจะมาเล่นเจ้าล่อเอาเถิดกับพี่สาวน่ะหรือ เจ้าน่ะยังอ่อนหัดไปหน่อย ดังนั้น ขณะที่เซียวเยี่ยนไม่ได้ป้องกันอะไร นางจึงยืดคอขึ้นไปจุมพิตลงบนซีกหน้าด้านข้างของเซียวเยี่ยน ถามว่า “เช่นนี้?”
หลินชิงเวยเดาะปากด้วยความพออกพอใจ
สมควรตายนัก
“…” นาทีถัดมา ร่างของเซียวเยี่ยนสูญเสียการทรงตัว จึงพาร่างของหลินชิงเวย
