ร่วงลงสู่เบื้องล่างพร้อมกัน
ให้ตายเถอะ สภาพจิตใจของเซ่อเจิ้งอ๋องท่านนี้ไม่ย่ำแย่ไปหน่อยหรือ หลินชิงเวยตระหนกเสียจนรีบหลับตาปี๋ เมื่อรู้สึกตัวก็อ้าขาทั้งคู่กอดรัดเอวของเซียวเยี่ยนอย่างแน่นหนา เห็นอยู่ว่ากำลังลงสู่พื้น เซียวเยี่ยนพลันเม้มปาก มือทั้งคู่ไม่อาจไม่โอบรอบเอวของหลินชิงเวย จากนั้นร่างทั้งร่างก็พลิกกลับให้ร่างของหลินชิงเวยอยู่บนร่างของตน แผ่นหลังของเซียวเยี่ยนนั้นสัมผัสกับพื้น
ชั่วขณะนั้นทำให้ใบไม้บนต้นร่วงหล่น เสียงดังจากกิ่งก้านสาขาของต้นไม้กระทบกัน
หลินชิงเวยได้ยินเสียงหัวใจของตนเองเต้นตุบๆๆ ด้วยตกลงมาจากที่สูงกะทันหัน นางกลัวความสูงจริงๆ หัวใจทั้งดวงแทบจะกระโดดออกมาจากลำคอก็ว่าได้
ขาทั้งคู่ที่อ่อนยวบของนางพาดอยู่บนร่างของเซียวเยี่ยน หน้าผากของนางแตะอยู่บนปลายคางของเขา ตอหนวดสั้นๆ ที่เพิ่งจะขึ้นนั้นทิ่มแทงลงบนผิวของนางจนรู้สึกเจ็บนิดๆ นางเบิกดวงตาดำขลับกลมโตทั้งคู่ขึ้นมอง คิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าเซียวเยี่ยนถึงกับยอมพลีกายเป็นฟูกรองรับนางในเวลาแห่งความเป็นความตายเช่นนี้
นางหัวเราะคิกออกมาอย่างหาได้ยาก จากนั้นจึงถูกเซียวเยี่ยนที่ลุกขึ้นนั่งผลักออก
หลินชิงเวยนั่งอยู่บนกองใบไม้ที่ทับถมกัน มองเซียวเยี่ยนที่รีบผุดลุกขึ้นใช้มือปัดเศษใบไม้ตามร่างกาย รูปร่างใหญ่โตตกลงมาสูงเช่นนี้ราวกับไม่รู้จักความเจ็บปวด สายตาที่เขาจับจ้องหลินชิงเวยนั้นเย็นชาผิดธรรมดา “เจ้าอย่าได้ท้าทายขีดความอดท
