“ขอรับ” ฉางกวงเดินออกมาด้วยท่าทีนิ่งสงบ พอมาถึงตรงบริเวณน้ำตกประจำสำนักเขาพลันตั้งมั่นสมาธิ พยายามรีดเร้นปราณออกมาให้มากที่สุด ทันใดนั้นเองนั้นเองปราณสีขาวเหมันต์พลันโผล่ออกมาปกคลุมร่างกายของเขาอย่างฉับพลัน
เหล่าผู้ที่มาดูคุยกันเสียงดังเซ็งเเซ่ ส่วนใหญ่ก็จะคุยกันว่าพลังปราณของฉางกวงช่างมีความหนาเเน่นมั่นคงยิ่งนัก เเต่คนส่วนน้อยที่มีความเเข็งเเกร่งมากกว่าคนทั่วไป สีหน้าของพวกเขากลับยิ่งตกตะลึงมากเป็นพิเศษ เพราะคนส่วนนี้รู้ว่าปราณสีขาวเหมันต์นั้นเป็นปราณธาตุพิเศษ ซึ่งหาได้ยากเป็นอย่างยิ่ง จึงไม่เเปลกที่พวกเขาจะตกตะลึงอึ้งค้าง
“เจ้าเฒ่าจ้าว ศิษย์เจ้าถือว่าใช้ได้เลย” เเม้น้ำเสียงของผู้อาวุโสหลินมู่จะเรียบเฉย เเต่ในใจกลับอดตกตะลึงกับพลังปราณสีขาวเหมันต์นั้นอย่างห้ามไม่ได้ สีหน้าดูเคร่งครึมขึ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
“หลินน้อยเอ๋ย ศิษย์ของข้าจะเป็นอันใดได้เมื่อเทียบกับศิษย์ของเจ้า ข้ารอดูศิษย์ของเจ้าอยู่นะ” เเขกอาวุโสจ้าวเฟิงส่ายหัวอย่างทอดถอนใจ น้ำเสียงของเขาดูถ่อมเนื้อถ่อมตัว เเต่กลับทำให้ผู้อาวุโสหลินมู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดที่จะเเสดงสีหน้าระอาออกมาไม่ได้
