จากการที่ไปช่วยงานที่สมาคมค่ายกลมา ทำให้ฉวงกวงเเละเจียงหวงที่กลับมายังเรือนของตนเองรีบพักผ่อนอย่างไม่รอช้า เพื่อเตรียมตัวเองให้พร้อมมากที่สุดในวันพรุ่งนี้
ตอนเช้าก็มาถึงอย่างรวดเร็ว ฉางกวงรีบลุกขึ้นมาจากเตียง เตรียมตัวเองให้เรียบร้อย พลันเดินออกจากเรือนของตนเองอย่างรีบร้อนไปยังจุดนัดหมายซึ่งก็คือหน้าน้ำตกประจำสำนักนั่นเอง ระหว่างทางก็ได้เห็นเงาอันคุ้นเคยเดินอยู่ด้านหน้าของตน
“เจียงหวง ท่านรอข้าด้วย” ฉางกวงเอ่ยด้วยน้ำเสียงงัวเงียเล็กน้อย
เงาที่อยู่ด้านหน้าเเม้จะไม่ได้เอ่ยตอบรับ เเต่ก็พลันหยุดเดินหันหน้ามาจ้องยังฉางกวงด้วยความเรียบเฉย
“ท่านก็ไม่ต้องเป็นก้อนหินขนาดนั้นก็ได้” ฉางกวงเห็นเจียงหวงเป็นเช่นนี้ก็เผลอหลุดปากเอ่ยความคิดของตนออกไป
“ข้าเเค่ไม่ค่อยชอบมากวาจาก็เท่านั้น” เจียงหวงจ้องเขม็งยังฉางกวงที่ตอนนี้มายืนอยู่ข้าง ๆ ตน สายตานั้นทำให้ผู้ถูกจ้องอดจะรู้สึกเสียวสันหลังไม่ได้ ฉางกวงเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นเช่นกันรีบขอโทษขอโพยอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว เห็นเช่นนั้นสายตาของเจียงหวงก็พลันอ่อนลง
