“เอาล่ะ ในที่สุดข้าก็ได้พักเสียที” ฉางกวงที่พึ่งเดินมาถึงยังเรือนของตนก็พลันฟุบลงกับเตียงอย่างหมดเเรง
วันเวลาก็ผ่านไปจนกระทั่งถึงก่อนจะเริ่มทดสอบ 1 วัน
ซึ่งตามเเผนการเเล้ววันนี้ฉางกวงกับเจียงหวงต้องฝึกตามปกติ เเต่ตอนนี้เเขกอาวุโสเห็นว่าทั้งสองดูบรรลุขั้นได้มากที่สุดเเล้ว
ถ้าฝืนไปมากกว่านี้รังเเต่จะทำให้รากฐานปราณไม่เสถียรเสียเปล่า ๆ
วันนี้ทั้งสองจึงได้พักเป็นกรณีพิเศษ
“ถึงวันนี้ข้าจะได้พัก เเต่ก็รู้สึกสังหรณ์แปลก ๆ ชอบกลเหมือนกับว่ามันจะไม่ง่ายเช่นนั้น” ฉางกวงคิดถึงสีหน้าของเเขกอาวุโสก่อนที่จะบอกยกเลิกการฝึกของวันนี้เเล้ว ก็รู้สึกผิดเเปลกเป็นอย่างมาก เขาเองก็ลองไปคุยกับเจียงหวงเเล้วเเต่อีกฝ่ายก็ดูไม่คิดอันใดมาก เดินจากไปด้วยท่าทีสบาย ๆ
“สงสัยข้าจะคิดมากไปเอง” ฉางกวงพลันกำลังเตรียมตัวกลับเข้าเรือนตนอยู่นั้นเอง
ฉับพลันมีคนผู้หนึ่งเดินมายังด้านหน้าฉางกวงด้วยท่าทีรีบร้อนเอ่ยขึ้นมาอย่างเเข็งขัน
“นี่คือเรือนของฉางกวงใช่รึไม่…”
“ใช่เเล้วขอรับ ท่านมีอันใดกับข้ารึเปล่า” ฉางกวงจ้องมองยังคนผู้นั้นด้วยความมึนงง
“อะเเฮ่ม มีประกาศพิเศษมาถึงเจ้า” คนผู้นี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ
