“พี่เจียง ท่านมาทำอันใดที่นี่รึ” ฉางกวงจ้องมองยังเจียงหวงที่ยืนอยู่ด้านตรงข้าม
“ข้าได้รับประกาศพิเศษ เจ้าเองก็เช่นกันรึ” เจียงหวงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ข้าเองก็เป็นเช่นเดียวกับท่านเลย” ฉางกวงรู้สึกดีใจ ว่าอย่างน้อยตนเองก็มีเพื่อนที่รับชะตากรรมเดียวกันเเล้ว สีหน้าจึงดูดีขึ้นเล็กน้อย
ทั้งสองจึงร่วมเดินทางไปด้วยกัน โดยฉางกวงจะจะชวนเจียงหวงพูดคุยเป็นระยะ ๆ ส่วนผู้นำทางทั้งสองนั้นเดินนำไปด้วยความเงียบสงบ
พอเดินไปเรื่อย ๆ พลันสังเกตเห็นยังพื้นที่ ๆ ทั้งสองคุ้นเคย
“นี่มัน สมาคมอักขระนี่” ฉางกวงถึงเเม้จะรู้สึกตกอกตกใจไม่น้อย เเต่ตัวเขาเองก็เดินเข้าไปอย่างสงบเสงี่ยม
พอเดินมาได้ซักพักก็เห็นห้อง ๆ หนึ่งที่ดูหรูหรางดงามมากกว่าสถานที่อื่น ๆ ที่เขาเคยเห็นมา
“อ…อย่าบอกนะว่า” ฉางกวงที่เเม้จะเพียงจ้องมองด้านหน้าของตน สีหน้าเปลี่ยนเป็นตกตะลึง
