“เจ้าหนุ่มฉางกวงในที่สุดก็บรรลุขั้นได้เเล้ว เเถมเกรงว่าจะไม่ใช่ขั้น 4 ทั่ว ๆ ไปเสียด้วย” เเขกอาวุโสถอดทอนหายจากอย่างโล่งอก สีหน้าพลันยกยิ้มอย่างเปี่ยมสุข รู้สึกยินดีในความสำเร็จของศิษย์ตน
เจียงหวงคล้ายกับสัมผัสได้เช่นกัน ดวงตาที่ปิดอยู่บัดนี้ได้ลืมขึ้นมามองยังฉางกวงที่อยู่ข้าง ๆ ของตน พอเห็นว่าฉางกวงนั้นบรรลุขั้นเเล้ว รู้สึกว่าตนเองจะน้อยหน้าไม่ได้ จึงปิดตาตั้งสมาธิรีดพลังในร่างทุกหยาดหยดอย่างสุดความสามารถ มาต้านทานกับปราณของร่างขนปุกปุยข้าง ๆ ตน
“กวงเอ๋อเจ้าบรรลุเเล้ว ตอนนี้ก็พักผ่อนไปก่อน ยาที่ข้าผู้อาวุโสให้ยังเหลืออยู่อีกรึไม่ ถ้ายังเหลืออยู่ก็รีบนำออกมากินก่อน” อาจารย์อาวุโสกล่าวกับฉางกวงเสร็จ จึงสำรวจดูว่าฉางกวงมีสิ่งผิดปกติไหม พอเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติพลันหันไปด้านเจียงหวงอย่างรวดเร็ว
“หวงเอ๋อตอนนี้เจ้าก็ใช้เวลาปรับให้ปราณของเจ้าเสถียรก่อน เเต่ไม่ต้องกระตุ้นปราณเยอะนะ” อาจารย์อาวุโสเอ่ยออกมาในขณะที่กำลังสังเกตดูเจียงหวงอย่างเคร่งขรึม
“ขอรับ” ฉางกวงพลันนั่งลงเริ่มตั้งสมาธิปรับปราณที่คลุมอยู่รอบ ๆ ตัวให้เสถียรยิ่งขึ้น
