“วันหยุดนี้ช่างดีจริง…ดีจริง” ฉางกวงที่ตอนนี้กำลังเคลิ้มอยู่นั้นเอง พลันมีเสียงเคาะหน้าประตู ทำให้เขาสะดุ้งลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงพลันเดินไปหน้าประตูด้วยอารมรณ์หงุดหงิด
“ฉางกวง วันนี้เจ้าพอจะว่างไหม” เสียงเล็กเเหลมที่มาพร้อมกับสีหน้าหญิงสาวคนหนึ่งกำลังมองลงพื้น ไม่กล้าสบตากับฉางกวง
“ คุณหนูจินมีธุระอันใดกับข้ารึ” ฉางกวงรีบปรับสีหน้าตนเองอย่างรวดเร็วน้ำเสียงเรียบเฉยเจือเเววอ่อนล้า
“ค…คือว่า วันนี้ข้าอยากไปเดินเที่ยวในเมืองหน่ะ เเล้วข้าไม่มีเพื่อนไปด้วย จึงคิดว่าเจ้าน่าจะว่างอยู่พอดี”
จินเยว่เเม้ว่าจะพยายามเก็บอารมณ์ความรู้สึกของตน เเต่ก็เผลอเอ่ยด้วยน้ำเสียงติด ๆ ขัด ๆ
“ขออภัยด้วยคุณหนู วันนี้ข้าคงไปกับท่านไม่ได้ ท่านไปหาคนอื่นเถอะ” ฉางกวงส่ายหน้า เอ่ยด้วยท่าทีงัวเงีย
“เจ้าไม่ไปก็ช่างเถอะ” คุณหนูจินสีหน้าผิดหวัง น้ำเสียงดูเหมือนจะร่ำไห้ กำลังจะเดินจากไปนั้นเอง
