“ช้าก่อน ถ้าคุณหนูเป็นหนักถึงขนาดนี้ ข้าจะไปกับท่านก็ได้” ฉางกวงปรับท่าทีตนให้ดูสดชื่นขึ้น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจ
ถึงเเม้ว่าข้าจะอ่อนเพลีย เเต่จะให้สตรีมาร่ำไห้โดยที่ข้าสามารถช่วยได้เเต่ไม่ช่วย มันจะดูโหดร้ายไป
ข้าผู้เเซ่ฉางนั้นไม่อยากเห็นเหตการณ์เช่นนี้เลย
พอได้ยินเช่นนั้นสีหน้าจินเยว่ก็เปลี่ยนโดยฉับพลัน ยกยิ้มอย่างดีใจมาให้ฉางกวงดั่งสีหน้าเมื่อครู่เป็นเพียงเเค่ภาพลวงตา
เห็นเช่นนั้นฉางกวงพลันผงะ ทำอะไรไม่ถูกอยู่ชั่วครู่ เเต่ก็จะทำอันใดได้ เอ่ยก็เอ่ยออกไปเเล้ว
“พวกเรารีบไปกันเถิด” จินเยว่น้ำเสียงเร่งรีบ
“ขอเวลานอกให้ข้าชั่วครู่ ถ้าใส่ชุดนอนออกไป ข้าคงกลายเป็นขี้ปากของผู้คนเเน่ ๆ” ฉางกวงเดินเข้าไปในเรือนของตน พอผ่านไปได้ชั่วจิบชาเขาก็ออกมาพร้อมกับชุดที่ดูดีขึ้นกว่าเมื่อครู่ พลันพยักหน้าให้กับจินเยว่
พอเห็นเช่นนั้นคนทั้งคู่จึงเริ่มออกเดินทางโดยที่คุณหนูจินเดินนำทางด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม
“คุณหนู ข้าลืมถามไปเลย ท่านจะไปทำอันใดในเมืองรึ” ฉางกวงสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย เขาไม่เชื่อหรอกว่านางเพียงเเค่อยากไปเดินเล่นเพียงเท่านั้น
