“ปิดเจ้าไม่ได้เลยสินะ เรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่าสหายคนหนึ่งของข้าจัดงานอยู่งานหนึ่งเเล้วมันมีเงื่อนไขเข้าร่วมงานที่ออกจะพิเศษอยู่หน่อยๆหน่ะ”
“ท…ท่านอย่าบอกนะว่า เงื่อนไขนั้นหน่ะ” ฉางกวงคิดตามก็เผลอยกมือชี้มาที่ตนเองโดยไม่รู้ตัว
“ใช่เเล้ว ฉะนั้นเลยขอความช่วยเหลือจากเจ้าไง”
พอได้ยินดังนั้นฉางกวงก็เเทบจะร้องไห้โฮ ท่านจะเอาข้าไปต้มยำทำเเกงกับเพื่อนท่านสินะ
“ค…คุณหนู ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าเป็นเพียงชายหนุ่มผู้บริสุทธิ์เท่านั้น
ไม่มีความชอบพิสดารเช่นนั้นหรอก ถ้าข้าไปงานเยี่ยงนั้นข้าคงตรอมใจตายเป็นเเน่”
ฉางกวงน้ำเสียงขอร้อง อ้อนวอน เเววตาดูน่าเห็นใจเป็นอย่างยิ่ง
“หา” คุณหนูจินมองไปยังฉางกวงด้วยเเววตาเเปลกประหลาด พลันเอ่ยอธิบายออกมาด้วยความปลงอนิจจา
“เจ้าคิดไปไกลถึงไหนกัน งานนี้เป็นเพียงเเค่นำคู่บำเพ็ญไปด้วยกันเท่านั้นเอง”
ฉางกวงได้ยินเช่นนั้นจึงรู้สึกตัวว่าตนเองนั้นคิดมากเกินไป จึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
