“เจ้าไม่ต้องห่วงหรอกรูปร่างหน้าตาเยี่ยงเจ้าไม่มีผู้ใดสนใจหรอก เจ้าเเค่ปลอมเป็นคู่บำเพ็ญข้าเข้างานเพียงเท่านั้นก็พอ” คุณหนูจินน้ำเสียงเรียบเฉย
ได้ยินเช่นนั้นฉางกวงก็ไม่ติดใจอันใดอีก เดินมาจนถึงหน้าโรงบ้านเเห่งหนึ่งที่มีคนเดินพลุกพล่าน เเต่จะสังเกตได้ว่าคนที่เดินเข้าไปยังโรงบ้านนี้ทุกคนจะมากันเป็นคู่ ตามที่วาง
เเผนกันไว้คุณหนูจินจึงเดินจับมือกับฉางกวงเดินไปยื่นบัตรเชิญใบหนึ่งยื่นให้คนที่ยืนประจำอยู่ตรงทางเข้า ตรวจดูบัตรอยู่ชั่วครู่พลางหันมาเห็นทั้งสอง เจ้าหน้าที่พลันพยักหัวให้ เชิญเข้าไปยังด้านใน พอเดินมาถึงยังด้านในฉางกวงก็เห็นเป็นซุ้มขนาดใหญ่หลากหลายซุ้มเป็นอย่างมาก เเต่ละซุ้มก็จะมีคู่บำเพ็ญเเต่ละคู่นั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน
ดูไปก็คล้าย ๆ ตลาดกลางคืนขนาดย่อม ๆ เลยทีเดียว
“สหายที่เชิญเจ้าอยู่ที่ใด” ฉางกวงสีหน้าเป็นปกติ เเต่ในใจรู้สึกว่าไม่อยากอยู่ที่นี่นานเลย อยู่นานไปก็รังเเต่จะทำให้คนอย่างเขารู้สึกอิจฉาตาร้อนไปเสียเปล่า ๆ
