“หวงเอ๋อเจ้าเเต่เช่นไรบ้าง” หลังจากที่ปราณหยุดลงนั้นเองอาจารย์อาวุโสรีบเข้าไปดูอย่างรวดเร็ว พลันหยิบยาที่เคยให้กับทั้งคู่ออกมา 3 เม็ด รีบป้อนให้เจียงหวงอย่างรวดเร็ว ร่างเจียงหวงที่ตอนเเรกดูไม่ขยับเขยื้อน ตอนนี้เริ่มขยับขึ้นเล็กน้อย เอ่ยออกมาอย่างอ่อนเเรงว่า “ขอบคุณท่านอาจารย์”
ฉางกวงกับเเขกอาวุโสเฝ้ารอดูว่าเจียงหวงเป็นเช่นไรบ้าง พอเห็นว่าเจียงหวงกลับมาเป็นปกติเเล้วเเขกอาวุโสจึงเอ่ยเเยกย้ายเหมือนเคย
ฉางกวงเห็นท่าทีของเจียงหวงเเล้วคิดว่าคงเดินไม่ไหวจึงค่อย ๆ พยุงกับยังที่พักอย่างระวัดระวัง
ในตอนแรกเจียงหวงนั้นด้วยศักดิ์ศรีของตนย่อมไม่ยอมรับความช่วยเหลือ ฉางกวงเองก็รอดูอยู่ข้าง ๆ
ว่าจะไหวไหม เดินไปได้อีกไม่กี่ก้าว เจียงหวงสีท่าจะล้มฉางกวงเห็นดังนั้นจึงส่ายหัวระอารีบเข้าไปประคองไว้
“เจ้าเองก็อย่าฝืนเกินไปเลย ร่างกายของเเต่ละคนนั้นไม่เหมือนกัน” ฉางกวงเอ่ยพลางเดินประคองไปด้วย
เจียงหวงได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าเป็นการตอบรับ
