พลันถึงยังสมาคมอักขระพอดี
ทั้ง 3 จึงเดินเข้าไปยังสมาคมอักขระเหมือนเช่นทุกวัน พอเดินมาจนถึงสวนหลังสมาคมอักขระ
“พวกเจ้าพร้อมสำหรับการฝึกพิเศษวันนี้เเล้วรึไม่” เเขกอาวุโสจ้องมองฉางกวงกับเจียงหวงด้วยเเววตาเรียบเฉย
“พร้อมขอรับ” ทั้งคู่เเทบจะตอบรับโดยพร้อมเพรียงกัน
“งั้นพวกเจ้าก็นั่งลงตั้งสมาธิฝึกปราณได้” สิ้นเสียงอาจารย์อาวุโส พวกเขาทั้งสองก็นั่งลง ทำเหมือนกับการฝึกบำเพ็ญเพียรเหมือนปกติ
เเต่ถ้าสังเกตดูดี ๆ ทั้งคู่จะมีท่าทางเคร่งเครียดเล็กน้อยอย่างห้ามไม่ได้ ไม่ว่าใครก็ไม่อยากเสี่ยงอันตรายกันทั้งนั้น ไม่เว้นเเม้เเต่ทั้งสองที่ตอนนี้มีสีท่าตัวเกร็ง
“พวกเจ้าต้องผ่อนคลายกว่านี้ ไม่งั้นผลลัพธ์จะไม่ดีมากพอ” เเขกอาวุโสเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ฉางกวงกับเจียงหวงที่สมาธิตอนนี้มากกว่าครึ่งอยู่ที่การฝึกตน จึงได้เเต่พยักหน้าตอบรับ
“พวกเจ้าต้องจำไว้ว่า เเม้จะเจ็บปวดมากเพียงไรก็จงปล่อยพลังปราณออกมาให้สูงที่สุด ห้ามเสียสมาธิโดยเด็ดขาด”
สิ้นน้ำเสียงที่จริงจังยิ่งขึ้นกว่าเดิม ฉางกวงเเม้ภายนอกจะไม่เกรงเท่าเเต่ก่อนเเต่ก็อดรู้สึกหวั่น ๆ ในใจไม่ได้
ด้านเจียงหวงสีหน้าเคร่งครึมมากขึ้นจนเเม้เเต่อาจารย์อาวุโสมาเห็นก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ เเต่ก็ไม่ได้
