เห็นท่าทีของเจียงหวงเเล้ว คิดว่าตนเองจะเกรงกลัวไปทำไม ในโลกใบนี้ถ้าอยากจะเหนือกว่าผู้อื่นเเล้วนั้น ตนเองต้องมีอะไรที่พิเศษกว่าผู้อื่น ต้องอดทนมากกว่าผู้อื่นเท่านั้น
คิดได้ดังนั้นเเววตาฉางกวงเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว เจียงหวงที่ได้เห็นการเปลี่ยนเเปลงนี้ ในใจพลันรู้สึกนับถือศิษย์ร่วมอาจารย์ผู้นี้มากขึ้นไม่น้อย พออาจารย์อาวุโสสังเกตเห็นท่าทางของลูกศิษย์ทั้งสองเเล้ว จึงพยักหัวยอมรับความคิดเห็นลอบภูมิใจในความคิดศิษย์ของตน
“ในเมื่อพวกเจ้าทั้งสองตัดสินใจได้เเล้ว คืนนี้ก็ไปเตรียมตัวร่างกายเเละจิตใจให้พร้อม ข้าผู้อาวุโสจะเริ่มฝึกในวันพรุ่งนี้ เเยกย้ายได้”
สิ้นเสียงไม่ทันชั่วกะพริบตาร่างอาจารย์วัยกลางคนฉับพลันก็เลือนรางหายไปดั่งระเหยไปกับอากาศ
พอฉางกวงเห็นอย่างนั้น จึงอดส่ายหัวให้กับอาจารย์ผู้นี้ของตนไม่ได้
“พี่เจียง ข้าขอตัวก่อนนะ ข้าจะไม่ไหวเเล้ว” สิ้นเสียงนั้นฉางกวงก็พุ่งตัวกลับไปยังเรือนตนเองด้วยร่างกายที่โอนเอน
เจียงหวงเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มเเล้วพยักหน้าให้ไม่คิดขัดขวางคนอ่อนล้าไปมากกว่านี้
