“ท่านอาจารย์ ท่านทำถึงขนาดนี้เพื่อพวกข้าเลยรึ” ฉางกวงเเววตาซาบซึ้ง รู้สึกว่าอาจารย์ช่างดูเเลตนได้ดียิ่งนัก
เจียงหวงถึงภายนอกจะเพียงพยักหัวเห็นด้วยกับฉางกวงเเต่ในใจก็รู้สึกไม่ต่างกับฉางกวงมากนัก
“ข้าจำเป็นต้องใช้มัน เพื่อให้พวกเจ้าได้เห็นความสามารถวิชาของข้าชัดเจนยิ่งขึ้น เอาหล่ะ พวดกเจ้าตอบให้ข้าชื่นใจหน่อย
สายธาราสีน้ำตาลนี้ต่างยังไงกับสายธาราตอนปกติที่ไหลช่วงฝนตกบนภูเขา”
เเขกอาวุโสหันไปจ้องทั้งคู่อย่างรอคอย
“เออ ข้าว่าสายธารานี้ดูเเข็งเเกร่งเหมือนคุณสมบัติธาตุดินไม่น้อยเลย” ฉางกวงจ้องมองไปยังสายธาราสีน้ำตาลพลางตอบด้วยความมั่นใจ
“เเล้วเจ้าหล่ะ หวงเอ๋อ” อาจารย์อาวุโสหันไปจ้องยังเจียงหวง
พอเห็นดังนั้นเจียงหวงก็ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่เเล้วตอบไปว่า “จากที่ข้าสังเกตสายธาราสีน้ำตาลนี้อย่างถี่ถ้วน ข้าเห็นคล้ายอักขระสีดำเล็กน้อยลอยอยู่ในธารานี้ ข้าขอเสนอความคิดเห็นตนว่า อักขระเป็นตัวเชื่อมระหว่างน้ำกับดิน” เจียงหวงเองก็ตอบด้วยท่าทางมั่นใจเช่นกัน
“พวกเจ้าสมกับเป็นศิษย์ของข้า ไม่ทำให้ข้าสูญเเผ่นอักขระไปฟรีๆเเล้ว” เเขกอาวุโสยิ้มอย่างพึงพอใจ
“งั้นพวกเจ้าก็เริ่มฝึกกันได้”
