“เอาหล่ะ พวกเจ้าฟังให้ดี วิชานี้ของข้าผู้อาวุโสผู้นี้มีนามว่า ‘ธาราบรรจบ’ ”
กล่าวจบพลันยกมือขึ้นวาดบนอากาศ ปรากฎสายธาราอักขระออกมาอย่างรวดเร็ว อีกฝั่งหนึ่งก็หยิบเเผ่นอักขระสีน้ำตาลดูโบราณลึกล้ำ
ออกมาจากสาบเสื้อ คีบไว้กับนิ้วอีกฝั่งหนึ่ง ฉับพลันเกิดปราณสีน้ำตาลลึกล้ำสายหนึ่งก่อตัวเป็นภูเขาดินขนาดย่อมๆ
สายธาราได้ไหลไปหลอมรวมกับภูเขาดินอย่างรวดเร็ว ทำให้กลายเป็นธาราสีน้ำตาล ดูทรงพลังมากกว่าเมื่อครู่เป็นอย่างมาก
“ที่อาจารย์ถือว่ามันคือสิ่งใดรึขอรับ” ฉางกวงชี้ไปยังตรงเเผ่นอักขระน้ำตาลที่อยู่ระหว่างนิ้วของเเขกอาวุโส เเววตาเปล่งประกาย
“มันคือเเผ่นสลักวิชาที่ข้าผู้นี้หามาได้ด้วยความยากลำบากอย่างไรเล่า” อาจารย์อาวุโสตอบกลับไปด้วยความเสียดาย
เเผ่นสลักอักขระนั้น เสมือนเป็นการ่ายวิชาใส่ไว้บนเเผ่นเเล้วพอเวลาจะใช้ก็สามารถปล่อยปราณไปกระตุ้นทำให้วิชาอภินิหารออกมาได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งวิธีการทำเเผ่นอักขระโบราณนี้ก็ได้หายสาบสูญไปตั้งเเต่บรรพกาลเเล้ว ในเมืองมัจฉาวารีเเทบจะนับจำนวนเเผ่นอักขระนี้ได้ด้วยเพียงนิ้วข้างเดียว เห็นได้ว่ามันมีความพิเศษเป็นอย่างยิ่ง
