“ท่านอาจารย์… ท่านอย่าลืมสัญญานะ” ฉางกวงน้ำเสียงจริงจัง เจือเเววเป็นห่วงออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ท่านอาจารย์เป็นเยี่ยงไรบ้าง” เจียงหวงถามด้วยความเป็นห่วง
“ข้าไม่ลืมคำพูดตนหรอก ข้าสบายมาก พวกเจ้าคิดว่าเเค่นี้จะทำอันใดข้าได้รึ” อาจารย์อาวุโสจ้องมองทั้งสองอย่างไม่สบอารมณ์
“ขออภัยขอรับท่านอาจารย์ที่ล่วงเกิน” ฉางกวงก้มหัวคารวะพร้อมกับเจียงหวง
“พวกเจ้าไม่ต้องถืออันใดให้มากนักหรอก” อาจารย์โบกมือส่งๆ คล้ายไม่เเยเเสเเม้เเต่น้อย
ฉางกวงกับเจียงหวงได้ยินเช่นนั้น ในใจก็โล่งอก
“เนื่องด้วยพวกเจ้าทั้งสองพิสูจน์เเล้วว่ามีคุณสมบัติมากพอที่จะสืบทอดวิชาของข้า อย่ารอช้ามาเริ่มกันได้เเล้ว” เห็นท่าทีทั้งคู่ดูเหนื่อยจากการต่อสู้เมื่อครู่ เเขกอาวุโสก็เอ่ยอย่างรวดเร็ว