“ข้าว่าถ้าเขาตายไปเเล้ว ต้องเห็นศพ ฉะนั้นตอนนี้ข้าว่าเขายังไม่ตาย” ซ่งหยวนน้ำเสียงปลอบประโลมให้คนทั้ง 3 สงบใจลง
“ถ้าร่างของเขาเเหลกสลายไปใช่ว่าจะเป็นไปมิได้นี่” คุณหนูจินเเสดงความเห็นในใจตน สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเซียว
“นั่นก็ไม่เเน่ จากที่ข้าได้ยินอาจารย์เอ่ยมา ฉางกวงอยู่ดีๆก็พลันหายไปดั่งฟองอากาศ คนที่ไล่ล่าเขายังไม่รู้เลย” เจียงหวงน้ำเสียงเรียบเฉย เเต่ในใจกลับรู้สึกร้อนรน
“ถ้าเป็นเช่นนั้น สรุปง่ายๆเลย คือว่าฉางกวงหายตัวไป” เฉินเฟยเอ่ยความคิดของตนออกมาอย่างรวดเร็ว
ทุกคนพลันพยักหน้าตอบโดยพร้อมเพรียงกัน คิดว่าความเห็นนี้เป็นไปได้มากที่สุด
“พวกเจ้าทุกคน อยู่อย่างนี้ไปก็ไร้ประโยชน์ ข้าว่าพวกเราทำได้เเต่เพียงรอเท่านั้น เเยกย้ายกันเถอะ” ซ่งหยวนน้ำเสียงจริงจัง
ทุกคนจึงเเยกย้ายกันไปยังเเต่ละสมาคมของตน
ตัดมาที่ยังตอนปัจจุบัน
“นี่มัน…” เเขกอาวุโสสีหน้ายกยิ้มจ้องมองไปยังทิศทางหนึ่ง หายตัวไปอย่างรวดเร็ว
“ท่านอาจารย์ ท่านจะไปไหน” เจียงหวงเอ่ยอย่างสงสัย พอเห็นว่าอาจารย์ตนหายตัวไปเเล้ว แสดงสีหน้าตกตะลึงออกมาเล็กน้อย นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ
อาจารย์อาวุโสได้มุ่งหน้าไปยังปราณที่คุ้นเคย พุ่งตัวไปดั่งประกายเเสงสีฟ้าคราม