“พลังปราณกลุ่มนี้ ท่านอาจารย์” ฉางกวงนึกถึงยังเข็มกลัดกระต่ายของตน ความซาบซึ้งปรากฎขึ้นในเเววตา รู้สึกว่าอาจารย์ผู้นี้เเม้ว่าคล้ายจะชอบเเกล้งไม่น้อยเเต่ก็เเอบเป็นห่วงศิษย์อยู่เช่นกัน ถ้าเขาไม่มีเข็มกลัดกระต่ายนี้ไม่เเน่เขาอาจจะไม่สามารถผ่านเหตการณ์เฉียดตายจนมายืนอยู่ ณ จุดนี้ได้
“ท่านอาจารย์” ฉางกวงไม่รอช้ารีบพุ่งไปยังจุดที่สัมผัสได้ถึงปราณนั้นในทันที ทั้งสองต่างก็เดินทางเข้าหากัน ชั่วเวลาไม่ถึงจิบชาทั้งสองก็ได้พบกัน
“เจ้าเด็กบ้า เจ้าเด็กอกกตัญญู จะทำให้อาจารย์ผู้นี้เป็นห่วงจนตายรึไร” อาจารย์อาวุโสตะเบียงเสียง เเต่เเววตากลับเเฝงไปด้วยความดีใจ
“ข้าขออภัยขอรับ ท่านอาจารย์” เมื่อเห็นเเววตาเเละท่าทีของอาจารย์ของตนเเม้ว่าในใจเขาจะรู้สึกหัวเราะก็ไม่ได้ร้องไห้ก็ไม่ออก เเต่ก็ตอบไปอย่างซาบซึ้ง เเววตาสำนึกผิด
“เจ้ากลับมาได้ก็ดีเเล้ว ถึงเเม้ว่าเจ้าจะพึ่งกลับมา เเต่วันนี้ข้าผู้อาวุโสก็ไม่พักให้เจ้าอยู่ดี” อาจารย์อาวุโสน้ำเสียงหยอกเย้า จ้องมองรอท่าทีที่ฉางกวงจะบ่นออกมาตามปกติ
“โถ่ ท่านอาจารย์” ฉางกวงไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดต่อ ร่างกายโอนเอนเเสดงถึงความเหนื่อยล้า
