ในช่วงนาทีความเป็นความตายนั้นเอง “วิ้ง” “ น…นี่มันปราณท่านอาจารย์” เเสงเปล่งประกายออกมาจากอกเสื้อของฉางกวง เข็มกลัดที่บัดนี้กระต่ายหายไปอย่างสิ้นเชิงนั้น คล้ายกับสัมผัสอันตรายจากรังสีพลังกายที่กดดันเข้ามานั้น จึงเปล่งประกายตอบสนอง ดึงดูดพลังงานธรรมชาติรอบตัวเข้ามา กลายเป็นม่านสายน้ำลึกล้ำสีฟ้าน้ำทะเลเเซมสีดำ คอยรับเเรงกดดันไปไม่น้อย เเรงกดดันที่ส่งไปถึงฉางกวงจึงเพียงเล็กน้อยเเต่ก็ทำให้ร่างของเขาเลือดไหลซึมที่มุมปากในขณะที่ยังหมดสติอยู่ ด้วยเเรงกดดันที่เเม้จะไม่รุนเเรงเท่าเวทอภินิหารของขั้น 4 กับ ขั้น 5 เเต่เนื่องด้วยจำนวนที่มากนั้น สายน้ำสีฟ้าที่ต้านไว้ได้ชั่วขณะหนึ่งก็สลายไปพร้อมกับที่เเรงกดดันหายไปเพราะสัตว์อสูรเหล่านี้เองก็ดูถูกมนุษย์ผู้นี้ที่ยังไม่บรรลุขั้น 3 ไม่น้อยจึงเเผ่ความกดดันของพลังกายออกมาไม่มากนัก คิดว่าเเค่นี้ก็คงไม่รอดเเน่ๆ เเถมยังต้องคอยระเเวงรอบข้างไม่รู้ว่ามีตัวไหนบ้างทีจะรอฉวยโอกาสตน เเต่พอมาเห็นผลลัพธ์เป็นเช่นนี้ ก็รู้สึกรับไม่ได้เล็กน้อย
